Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Η Βόρειος Ήπειρος και η ανακήρυξη της αυτονομίας της

Η Βόρειος Ήπειρος και η ανακήρυξη της αυτονομίας της ΜΕΡΟΣ Α

Η Βόρειος Ήπειρος στην αρχαιότητα
ΗΠΕΙΡΟΣ σημαίνει στεριά και είναι πιθανώς η ονομασία που έδωσαν στην περιοχή οι αρχαίοι κάτοικοι των Ιόνιων νησιών.
Ο Αριστοτέλης την αποκαλεί «Ελλάδα την αρχαίαν», ο Κλαύδιος Πτολεμαίος «Αρχέγονον Ελλάδα», ενώ σύμφωνα με το αρχαίο ρητό «Ωρικίην υπέρ αίαν ερείδεται Ελλάδος αρχή», δηλαδή «Η Ελλάδα αρχίζει από τη γη του Ωρικού» (όπου Ωρικός είναι αρχαία ευβοϊκή αποικία στον κόλπο της Αυλώνας). Κάποιοι αρχαίοι και Βυζαντινοί συγγραφείς τοποθετούν τα όρια της Ηπείρου ακόμη βορειότερα: Ο Θουκυδίδης στην Επίδαμνο (σημερινό Δυρράχιο), ο Στράβων στον Γενούσο (Σκούμπι) ποταμό, ενώ και ο Προκόπιος λέει πως μέχρι την Επίδαμνο «Έλληνες εισίν, Ηπειρώται καλούμενοι».

Η σύγχρονη γεωγραφία και η ιστορία έχουν διχοτομήσει αυθαίρετα την Ήπειρο σε Νότιο και Βόρειο. Η Νότιος εκτείνεται ως τα αλβανικά σύνορα και είναι τμήμα της ελληνικής επικράτειας. Η Βόρειος Ήπειρος, που ανήκει σήμερα στην Αλβανία, περιλαμβάνει τη χερσόνησο των Ακροκεραυνίων, την Αυλώνα,τις περιφέρειες Αργυροκάστρου και Κορυτσάς.
Αλλά ο διαχωρισμός αυτός υπήρξε ένα τεχνητό κατασκεύασμα, κραυγαλέα ασύμφωνο με τα αρχαιολογικά και ιστορικά δεδομένα, τα οποία μαρτυρούν έναν αδιαίρετο ελληνικό πολιτισμό και στις δύο περιοχές.
Η Ήπειρος κατοικήθηκε πολύ νωρίς από πρωτοελληνικά φύλα – Κασσωπαίους, Θεσπρωτούς, βορειότερα Μολοσσούς, Άβαντες κ.ά. Η μητέρα τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ολυμπιάδα, ήταν άλλωστε Μολοσσή πριγκίπισσα. Οι πιο ακμαίες αρχαιοελληνικές πόλεις της Βορείου Ηπείρου ήταν η Επίδαμνος, η Φοινίκη και ο Βουθρωτός (κοντά στους Αγίους Σαράντα), η Απολλωνία (Πογιάνι-Φίερι), η Αμαντία (Αυλώνα), ο Ωρικός κ.ά. Σύμφωνα, μάλιστα, με τη μυθολογία, οι τέσσερις τελευταίες πόλεις είχαν ιδρυθεί από τους Αργοναύτες.

Οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, όπως και οι υπόλοιποι Ηπειρώτες, είχαν ως θρησκευτικό κέντρο το Μαντείο της Δωδώνης (αγάλματα του Δωδωναίου Δία έχουν βρεθεί σε όλη τη Βόρειο Ήπειρο). Πλήθος αρχαιολογικών και ιστορικών μαρτυριών δείχνουν, επίσης, ότι συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς αγώνες, λάτρευαν το ελληνικό Δωδεκάθεο, είχαν την ίδια δημόσια ζωή με άλλους Έλληνες ―γυμναστήρια, στάδια, θέατρα, αγορές― και, φυσικά, μιλούσαν την ελληνική γλώσσα.
Τη μεγαλύτερη πολιτική ακμή της γνώρισε η ―ενιαία― Ήπειρος τον 3ο αιώνα π.Χ. χάρη στον βασιλιά των Μολοσσών Πύρρο.

Ο Πύρρος συνένωσε όλα τα ηπειρωτικά φύλα και υπέταξε κάποια ιλλυρικά, έβγαλε την Ήπειρο από την απομόνωσή της και επέκτεινε την επιρροή της στην Ελλάδα, στράφηκε εναντίον των Ρωμαίων, έκτισε πόλεις, γέφυρες, ναούς και θέατρα.
Την περίοδο της Ρωμαιοκρατίας, οι Ηπειρώτες, δέχτηκαν το κήρυγμα του Χριστιανισμού. Ως τον 2ο αι. μ.Χ. ολόκληρη η Ήπειρος είχε ασπαστεί τη νέα θρησκεία και είχε προσθέσει στο χριστιανικό αγιολόγιο τους δικούς της μάρτυρες, ανάμεσά τους και Βορειοηπειρώτες, όπως είναι ο Άγ. Αστείος, ο Άγ. Δονάτος, ο Άγ. Ερμίας κ.ά.

Η Βόρειος Ήπειρος και η ανακήρυξη της αυτονομίας της ΜΕΡΟΣ Β

Η Βόρειος Ήπειρος στη βυζαντινή εποχή
Αργότερα, καθώς η Βόρειος Ήπειρος περιέρχεται στη βυζαντινή κυριαρχία, θα ανθίσει και εδώ η θρησκευτική τέχνη, με σαφείς βυζαντινές επιδράσεις στη ναοδομία και στην εικονογραφία, όπου οι επιγραφές είναι πάντα ελληνικές.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους, το 1204, δημιουργήθηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο Κομνηνό το δεσποτάτο της Ηπείρου, για να αποτελέσει φύλακα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και εφαλτήριο για την εκδίωξη των Λατίνων. Το δεσποτάτο περιελάμβανε και τη Βόρειο Ήπειρο ως το Δυρράχιο.Γύρω στα μέσα του 15ου αι. η Ήπειρος υποδουλώνεται στους Τούρκους. Την ίδια περίοδο οι Οθωμανοί επιχειρούν να καταλάβουν και την Αλβανία. Ηγετική μορφή της αντίστασης του πληθυσμού αναδείχθηκε ο Γεώργιος Καστριώτης ή Σκεντέρμπεης, ο οποίος θεωρείται εθνικός ήρωας
των Αλβανών. Η καταγωγή του, ωστόσο, δεν είναι αδιαμφισβήτητα αλβανική, απεναντίας υπάρχουν μαρτυρίες που τον θέλουν Έλληνα. Ο βιογράφος του Αλή Πασά, Αχμέτ Μουφίτ, γράφει ότι «το 1443 δραπέτευσε από το οθωμανικό στρατόπεδο του Μοράβα ο Έλληνας ηγεμόνας Καστριώτης». Ο Μαρίνι Μπαρλέτι, πρώτος βιογράφος του ήρωα, τον αποκαλεί «Ηπειρώτη πρίγκιπα» και «Ηγεμόνα των Ηπειρωτών». Ο ίδιος ο Καστριώτης είπε κάποτε: «Οι προπάτορες ημών ήσαν Ηπειρώτες, εκ των οποίων ηγέρθη εκείνος ο Πύρρος του οποίου την ορμήν οι Ρωμαίοι μόλις ηδυνήθησαν να αντικρούσουν». Σε καμία από τις παραπάνω μαρτυρίες δεν υπάρχει υπαινιγμός για αλβανική καταγωγή.

Η Βόρειος Ήπειρος και η ανακήρυξη της αυτονομίας της ΜΕΡΟΣ Γ

Η Βόρειος Ήπειρος επί Τουρκοκρατίας
Κατά τη μακραίωνη δουλεία στους Τούρκους, στήριγμα του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού ήταν τα μοναστήρια, τα οποία λειτούργησαν όχι μόνο ως θρησκευτικά κέντρα, αλλά και ως σχολές γραμμάτων και τεχνών. Στην επιβίωση του ελληνικού πληθυσμού συνέβαλε και ο κλήρος, που κατέβαλε κάθε προσπάθεια για να αντιμετωπίσει τη λαίλαπα των εξισλαμισμών.
Πνευματική δράση επί Τουρκοκρατίας αναπτύχθηκε σε πολλές πόλεις της Βορείου Ηπείρου, όπου λειτούργησαν βιβλιοθήκες, εκπαιδευτήρια και άλλα
μορφωτικά ιδρύματα. Από αυτές ξεχωρίζει η Μοσχόπολη, που τον 18ο αι. εξελίχθηκε σε ακμαίο κέντρο του ελληνισμού.

Σ’ αυτή την «Αθήνα του Βορρά» ιδρύθηκε το «Ελληνικόν Φροντιστήριον», που αργότερα μετονομάστηκε σε «Νέα Ακαδημία». Εκεί λειτούργησε, επίσης, ελληνικό τυπογραφείο, το δεύτερο σε ελληνικό χώρο μετά από αυτό της Κωνσταντινούπολης. Τέλος, οι κάτοικοι της Μοσχόπολης συμμετείχαν ενεργά στην εξέγερση του 1770, τα επονομαζόμενα Ορλωφικά, και βίωσαν την αγριότητα των αντιποίνων.
Τη Βόρειο Ήπειρο επισκέφθηκε και ο Κοσμάς ο Αιτωλός, γεγονός που αποδεικνύει ότι και επί Τουρκοκρατίας στην περιοχή κατοικούσε συμπαγής ελληνικός πληθυσμός. Εκεί, κοντά στο Φίερι, θανατώθηκε από Τουρκαλβανούς ο μεγάλος εθνομάρτυρας το 1779.
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, σημειώθηκαν 30 επαναστατικά κινήματα στη Βόρειο Ήπειρο. Βορειοηπειρώτες συμμετείχαν επίσης στη ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), στο κίνημα του Διονυσίου Φιλοσόφου (1611) και στα Ορλωφικά (1770). Τέλος, στις παραμονές της Επανάστασης του ’21 υπήρχαν καταγεγραμμένα στη Φιλική Εταιρεία 30 μέλη από τη Βόρειο Ήπειρο.
Με το ξέσπασμα της Επανάστασης, Βορειοηπειρώτες πατριώτες έσπευσαν να συνδράμουν τους αδελφούς τους. Στον Ιερό Λόχο, που έπεσε ηρωικά στο Δραγατσάνι, υπήρχαν και Βορειοηπειρώτες νέοι.

Ο μεγάλος ευεργέτης Ευάγγελος Ζάππας υπήρξε πρωτοπαλίκαρο του Μπότσαρη. Από τους πιο γνωστούς Βορειοηπειρώτες αγωνιστές είναι και ο Σπύρος Μήλιος από τη Χιμάρα, ο οποίος ως αρχηγός ενός σώματος συντοπιτών του, πολέμησε σε κρίσιμες μάχες στη Στερεά Ελλάδα. Μετά την απελευθέρωση, διετέλεσε αξιωματούχος σε διάφορες στρατιωτικές και πολιτικές θέσεις στο ελληνικό κράτος.
Η πρώτη ελληνική κυβέρνηση και αργότερα ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν εξαίρεσαν τη Βόρειο Ήπειρο από την Ελλάδα που οραματίζονταν, ωστόσο ο ελληνικός στρατός θα αργούσε ακόμη να αναλάβει δράση στην περιοχή. Αλλά οι Βορειοηπειρώτες, ακόμη και με τα δικά τους πενιχρά μέσα, θα εξακολουθήσουν να επαναστατούν για τη χειραφέτησή τους, πληρώνοντας κάθε φορά βαρύ φόρο αίματος (1854, 1878). Την ίδια στιγμή, εύποροι Βορειοηπειρώτες ευεργετούν αφειδώς το νεοσύστατο ελληνικό κράτος και συμβάλλουν στην οικοδόμησή του. Μερικοί μόνο από τους πολλούς είναι ο Απ. Αρσάκης, οι αδελφοί Σίνα και οι αδελφοί Ζάππα.

Η Βόρειος Ήπειρος και η ανακήρυξη της αυτονομίας της ΜΕΡΟΣ Δ

Η απελευθέρωση της Β. Ηπείρου.
Η μεγάλη στιγμή της απελευθέρωσης φάνηκε να φτάνει οριστικά τον Δεκέμβριο του 1912, όταν ο ελληνικός στρατός ελευθέρωσε την Κορυτσά. Οι Χιμαριώτες υπό τον Σπυρομήλιο είχαν ήδη κερδίσει με επανάσταση την ανεξαρτησία τους. Μέσα σε τρεις μήνες (Μάρτιος 1913) ολόκληρη η Βόρειος Ήπειρος βρισκόταν υπό ελληνική κυριαρχία.
Ήταν η πρώτη φορά ύστερα από πέντε αιώνες που η Βόρειος Ήπειρος βρισκόταν ξανά στην αγκαλιά της πατρίδας και ένας άκρατος ενθουσιασμός επικρατούσε παντού. Γάλλος δημοσιογράφος που παρακολούθησε την υποδοχή του διαδόχου Γεωργίου από τους Βορειοηπειρώτες γράφει: «Επί τρία τέταρτα της ώρας μια απερίγραπτη παρέλαση χιλιάδων ανδρών, γυναικών και παιδιών, οι οποίοι επευφημούν τον πρίγκιπα, ψάλλουν πατριωτικούς ύμνους, κουνούν ζωηρά βενετσιάνικα φαναράκια, σημαίες, μαντίλια, καπέλα, υψώνουν τα χέρια και υποκλίνονται… Επίσης πολυάριθμα είναι τα κόκκινα μουσουλμανικά φέσια. Οι φεσοφόροι αυτοί συμμετέχουν με τον ίδιο ενθουσιασμό κραυγάζοντας «Ζήτω ο Διάδοχος! Ζήτω ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος!»». Και μπροστά στην πανηγυρική αυτή ατμόσφαιρα καταλήγει ο αρθρογράφος στο συμπέρασμα ότι «δεν καθόρισε η Ελλάδα τα όρια της ελληνικής Ηπείρου μέχρι την παραλία βορείως της Χιμάρας από κενοδοξία, για να διευρύνει τα σύνορά της. Είναι αδύνατον η Χιμάρα να μη γίνει ελληνική. Διότι είναι ελληνική».

Η Βόρειος Ήπειρος και η ανακήρυξη της αυτονομίας της ΜΕΡΟΣ Ε

Το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας
Αλλά, φυσικά, τα συμφέροντα των ξένων δυνάμεων δεν συνάδουν πάντα με το αυτονόητο και το δίκαιο. Στην περίπτωση της Βορείου Ηπείρου τα συμφέροντα της Αυστρουγγαρίας και, κυρίως, της Ιταλίας ήταν εκείνα που έπληξαν την εθνική μας υπόθεση, με συνέπειες που φτάνουν ως τις μέρες μας. Οι δύο χώρες ήθελαν από καιρό να δημιουργήσουν στα Βαλκάνια ένα κράτος-δορυφόρο και η Αλβανία, που μόλις είχε γίνει ανεξάρτητη από τους Τούρκους, φαινόταν η ιδανική ευκαιρία. Η έκταση του νέου κράτους, ωστόσο, έπρεπε να το καθιστά βιώσιμο. Γι’ αυτό τον λόγο Αυστρουγγαρία και Ιταλία έπεισαν τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις να επιδικάσουν τη Βόρειο Ήπειρο στην Αλβανία. Όσον αφορά τη Γαλλία και την Αγγλία, ήταν μεν φιλικές προς την Ελλάδα, τα συμφέροντά τους, όμως, βρίσκονταν στα Δωδεκάνησα και όχι στη Βόρειο Ήπειρο. Συνεπώς, δεν είχαν διάθεση να συγκρουστούν με την Ιταλία και την Αυστρουγγαρία στο
βορειοηπειρωτικό ζήτημα. Έτσι, παρά τις αντιδράσεις των Βορειοηπειρωτών με συλλαλητήρια και έγγραφες διαμαρτυρίες, υπογράφηκε στα τέλη του 1913 από τις Μεγάλες Δυνάμεις το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, με το οποίο παραχωρήθηκε αυθαίρετα στην Αλβανία η Βόρειος Ήπειρος. Κι όλα αυτά συνέβαιναν τη στιγμή που εκεί βρισκόταν ακόμη νικητής ο ελληνικός στρατός!
Το παράλογο της απόφασης αυτής δεν συνίσταται απλώς στο ότι παραχωρήθηκε στους Αλβανούς μια περιοχή για την οποία ποτέ δεν πολέμησαν, ενώ αντιθέτως είχε κυριευθεί από τις ελληνικές δυνάμεις. Συνίσταται και στην καταφανή παράβλεψη των δημογραφικών στοιχείων. Όταν η Βόρειος Ήπειρος δόθηκε στην Αλβανία, η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Έλληνες και μάλιστα αυτόχθονες από αρχαιοτάτων χρόνων.
Είναι, βέβαια, εύλογο ότι οι κάτοικοι της Βορείου Ηπείρου δεν ήταν μόνο Έλληνες. Στο πέρασμα των αιώνων σημειώνονται παντού και πάντα μετακινήσεις πληθυσμών, με αποτέλεσμα κάποτε στην ίδια περιοχή να συγκεντρώνονται τελικά διάφορες και ετερογενείς πληθυσμιακές ομάδες. Το φαινόμενο αυτό, στην περίπτωσή μας, εντάθηκε επί Τουρκοκρατίας, επειδή την Ήπειρο διοικούσαν Αλβανοί μουσουλμάνοι – ένας από αυτούς και ο γνωστός Αλή Πασάς. Η κατάσταση περιπλέχθηκε ακόμη περισσότερο από τη συνήθεια των Τούρκων να αποκαλούν Έλληνες και τους Ορθόδοξους Αλβανούς. Όταν, λοιπόν, έφτασε η ώρα να καθοριστούν τα σύνορα Ελλάδας και Αλβανίας, οι μεν Έλληνες διεκδικούσαν την Ήπειρο ως τον ποταμό Γενούσο, αλλά και οι Αλβανοί με τη σειρά τους καθόριζαν την επικράτειά τους ως τον Αμβρακικό Κόλπο, στηριζόμενοι στο αλβανικό στοιχείο που ζούσε στην περιοχή.
Οι αριθμοί, ωστόσο, μιλούν από μόνοι τους. Έχοντας διανύσει μισή σχεδόν χιλιετία αλβανοτουρκικής κατοχής και εξισλαμισμών, η Ήπειρος, Βόρειος και Νότιος, στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν ακόμη ελληνική. Σε τουρκική απογραφή του 1908, από τους 500.000 κατοίκους της Ηπείρου οι 380.000 δήλωσαν Έλληνες Χριστιανοί. Τα ίδια στοιχεία δίνει και το Ινστιτούτο Γεωγραφίας της Ρώμης το ίδιο έτος. Λίγα χρόνια μετά, το 1914, η Διεθνής Επιτροπή Εθνολογικού Ελέγχου έδωσε στοιχεία που επίσης καταδείκνυαν την αριθμητική υπεροχή ―και μάλιστα συντριπτική― του ελληνικού πληθυσμού στη Βόρειο Ήπειρο. Παραθέτουμε τέσσερις μόνο από τις περιοχές που έλεγξε η Επιτροπή, με τους καταγεγραμμένους Έλληνες και Αλβανούς, αντιστοίχως: Κορυτσά 12.500/3.000, Χιμάρα 1.000/0, Δέλβινο 1.700/600, Μοσχόπολη 1.500/0. Ακόμη και στις λίγες εκείνες περιοχές όπου πλειοψηφούσε το αλβανικό στοιχείο (Τεπελένι, Αχρίδα, Ελβασάν), οι Έλληνες αντιπροσώπευαν το 35% του πληθυσμού.
Παρ’ όλα αυτά, η ελληνική κυβέρνηση υπέκυψε στο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, εγκλωβισμένη καθώς ήταν στο ωμό δίλημμα που της είχαν θέσει οι Μεγάλες Δυνάμεις: «Ή Βόρειος Ήπειρος ή Αιγαίο». Η Ελλάδα προτίμησε Αιγαίο (αν και βέβαια τα Δωδεκάνησα προσαρτήθηκαν μόλις το 1948). Ο ελληνικός στρατός υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη Βόρειο Ήπειρο τον επόμενο Μάρτιο και να δεσμευτεί ότι δεν θα αφήσει όπλα στους Βορειοηπειρώτες ούτε θα υποκινήσει επαναστατική αντίδραση. Τους πανηγυρισμούς τώρα στη Βόρειο Ήπειρο διαδέχονταν τα μοιρολόγια και οι φωνές απόγνωσης, καθώς ο ελληνικός στρατός παρέδιδε τα χωριά και τις πόλεις στους Αλβανούς.

Η Βόρειος Ήπειρος και η ανακήρυξη της αυτονομίας της ΜΕΡΟΣ Η

Το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας επανέρχεται.
Ακόμη και όταν η Ελλάδα εισήλθε το 1917 στον πόλεμο ως σύμμαχος της Αντάντ, οι Ιταλοί παρέμειναν στη Βόρειο Ήπειρο – εγκαταλείποντας, τουλάχιστον, τη Νότιο. Το 1919, μετά τη λήξη του πολέμου, ο Βενιζέλος έθεσε το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα στη Συνδιάσκεψη για την Ειρήνη, ζητώντας την ένωση της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα και πρότεινε τη διενέργεια δημοψηφίσματος στις επίμαχες περιοχές. Η επίμονη αντίδραση της Ιταλίας, τον οδήγησε σε άμεσες διαπραγματεύσεις με την ιταλική κυβέρνηση, η οποία τελικά έκρινε πως ήταν συμφέρον της να υποχωρήσει. Επρόκειτο, όμως, για προσωρινή αναδίπλωση της ιταλικής πλευράς, που σύντομα επανήλθε στις γνωστές, ανθελληνικές θέσεις της. Η
αντιδραστικότητα αυτή της Ιταλίας ήταν ο κύριος παράγοντας που εμπόδισε την απόδοση της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα, όταν ακόμη επικρατούσε ευνοϊκό για την εθνική μας υπόθεση κλίμα στην Ευρώπη.Έτσι, το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα έκλεισε δυσμενώς για τη χώρα μας τον Νοέμβριο του 1912 στην Πρεσβευτική Διάσκεψη των Παρισίων. Η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, οι ΗΠΑ, η Ιταλία και η Ιαπωνία υπέγραψαν την επαναφορά του Πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας, με τον οποίο η Βόρειος Ήπειρος παραχωρήθηκε εξ ολοκλήρου στην Αλβανία. Η αλβανική κυβέρνηση από την πλευρά της δεσμεύτηκε να σεβαστεί τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας, από την οποία, όμως, εξαίρεσε τους κατοίκους της Χιμάρας και της Κορυτσάς. Πρόσωπα και γεγονότα της ελληνικής ιστορίας έπαιξαν, επίσης, τον ρόλο τους στις ατυχείς αυτές εξελίξεις. Τον Μάιο του 1920 η Γαλλία απέσυρε τον στρατό της από την Κορυτσά, ο οποίος είχε εγκατασταθεί εκεί μεσούντος του πολέμου, και κάλεσε την Ελλάδα να παραλάβει την περιοχή. Ενώ, όμως, ελληνικά στρατεύματα βρίσκονταν καθ’ οδόν, πήραν από την κυβέρνηση την εντολή να επιστρέψουν, όπως και έγινε. Αυτό παραμένει ένα σκοτεινό σημείο της πολιτικής του Βενιζέλου. Ίσως να ήθελε να αποφύγει την αλβανική αντίδραση και ένα νέο, βαλκανικό αυτή τη φορά, μέτωπο, ίσως προτίμησε να επικεντρωθεί απερίσπαστα στη Μικρά Ασία. Επιπλέον, οι πολιτικοί που διαδέχθηκαν τον Βενιζέλο έδειξαν ολέθρια αναβλητικότητα για το Βορειοηπειρωτικό, καθώς ήταν απασχολημένοι πρωτίστως με το θέμα της επιστροφής του βασιλιά Κωνσταντίνου. Αλλά και οι δυσχέρειες στο μικρασιατικό μέτωπο από το 1921 απέσπασαν το ενδιαφέρον της Ελλάδας από τη Βόρειο Ήπειρο, ώστε να αφεθεί αυτή στα χέρια της ευρωπαϊκής διπλωματίας.
Υπό τις συνθήκες αυτές, μέλημα της ελληνικής πλευράς ήταν πλέον η διαφύλαξη των δικαιωμάτων της μειονότητας και η βελτίωση των ελληνοαλβανικών σχέσεων. Αλλά οι χειρισμοί δεν ήταν πάντα οι ενδεδειγμένοι, ειδικά αυτοί της βραχύβιας κυβέρνησης του Θ. Πάγκαλου (1926), που φάνηκε υπέρ το δέον φιλική προς την Αλβανία: δεν διαμαρτυρήθηκε για τον αφελληνισμό της μειονοτικής παιδείας, έμεινε αδρανής μπροστά στη σύσφιγξη των σχέσεων Αλβανίας και Ιταλίας και αναγνώρισε αλβανική μειονότητα, αυτή των Τσάμηδων, στη Νότιο Ήπειρο. Στη δεκαετία του 1930 η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Βόρειο Ήπειρο, ειδικά στο θέμα της παιδείας, είχε γίνει κατάφωρη. Τα δεκάδες, άλλοτε, ελληνικά σχολεία ολοένα μειώνονταν, ενώ διορίζονταν μωαμεθανοί Αλβανοί για να διδάξουν τα Ελληνόπουλα. Τελικά, τα λιγοστά σχολεία που είχαν απομείνει, έκλεισαν και αυτά το 1932. Η Ελλάδα προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και τότε μόνο αποκαταστάθηκε ―σε κάποιο βαθμό― η ελληνική παιδεία στη Βόρειο Ήπειρο.
Η αλβανική κυβέρνηση θέλησε να αποκόψει τον βορειοηπειρωτικό ελληνισμό και από το κέντρο θρησκευτικής του αναφοράς, δηλαδή το Πατριαρχείο. Έτσι, πραξικοπηματικά και αυθαίρετα, διακήρυξε το Αυτοκέφαλο της Αλβανικής Εκκλησίας, την οποία έθεσε υπό τον έλεγχο του κράτους. Όσοι ιερείς αντέδρασαν φυλακίστηκαν με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.

Η Βόρειος Ήπειρος και η ανακήρυξη της αυτονομίας της ΜΕΡΟΣ Θ

Βόρειος Ήπειρος και Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.
Παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η Αλβανία προσφέρει το στέμμα στον βασιλιά της Ιταλίας Βίκτωρα Εμμανουήλ Β’ και από κοινού οι δύο χώρες εξαπολύουν την επίθεση κατά της Ελλάδας στις 28 Οκτωβρίου 1940. Λίγους μήνες μετά ο ελληνικός στρατός εισέρχεται ξανά, για τρίτη φορά, στις περιοχές της Βορείου Ηπείρου. Ο θρίαμβος αυτός των Ελλήνων τόνωσε το ηθικό όχι μόνο των ίδιων, αλλά και των υποδουλωμένων λαών της Ευρώπης. Κι όμως, την ίδια στιγμή που η σύμμαχος Αγγλία εξυμνούσε τη γενναιότητα του στρατού μας, δήλωνε στον Μεταξά ότι τα σύνορα της Αλβανίας δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση. Γι’ αυτό, άλλωστε, από τότε και μέχρι σήμερα καθιερώθηκαν οι φράσεις «Αλβανικό Έπος» «βουνά της Αλβανίας» κ.λπ. (αντί για «Βορειοηπειρωτικό Έπος» κ.ο.κ.)
Στα χρόνια της Κατοχής οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου βίωσαν διωγμούς ―φυλακίσεις και εξορίες― από τους κατακτητές και τους συνεργάτες τους. Δεν έμειναν, όμως, αδρανείς. Το 1942 συγκρότησαν αντιστασιακή οργάνωση, το Μ.Α.Β.Η. (Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου). Η οργάνωση ήταν τόσο δυναμική, που σύντομα έθεσε υπό τον έλεγχό της εκτεταμένες περιοχές της Βορείου Ηπείρου. Ακόμη και οι Αλβανοί αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν την αυτονομία των εδαφών αυτών. Σύντομα, όμως, μόλις το 1943, επήλθε το τέλος του Μ.Α.Β.Η., λόγω της ακούσιας εμπλοκής του στον ανταγωνισμό μεταξύ των ελλαδικών αντιστασιακών οργανώσεων ΕΔΕΣ και ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Μετά τη λήξη του πολέμου, η Ελλάδα ζήτησε από το Συνέδριο Ειρήνης των Παρισίων και από το Συμβούλιο των τεσσάρων νικητριών Δυνάμεων την παραχώρηση της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα (1946). Το αίτημα δεν απορρίφθηκε, αλλά η συζήτηση αναβλήθηκε μέχρι τη λύση του Αυστριακού και Γερμανικού ζητήματος (σημειωτέον ότι τα δύο ζητήματα διευθητήθηκαν το 1955 και το 1991, αντιστοίχως)

Πηγή :

ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ
https://vorioipirotes.com/

Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΜΟΥΖΑΚΗ

POSTED BY ADMIN ⋅ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 5, 2015
FILED UNDER
ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ, ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Πληροφορίες από :  istoria.gr

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

GRadioworld online non stop radio 📻 station

hit counters             GRadioworld 


The best online music radio 📻 🎶 station 24 hours non stop music hits. 

GRadioworld 
Music 🎶 Antonis Menikos 

Link 🔗 : 

http://gradioworld.playtheradio.com/


Powered by 📻 radionomy 

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

Τα Τίρανα αρπάζουν τη γη των Ελλήνων στη Χειμάρρα!!!

hit counters Με πρόσχημα την ανάπτυξη στην «Αλβανική Ριβιέρα», ο Εντι Ράμα αρπάζει τα χωράφια από τους φυσικούς ιδιοκτήτες τους και τα δίνει σε φίλους του. Εκχερσώνουν και υπεραιωνόβιους ελαιώνες.



Από τον
Νίκο Σταυρουλάκη




Ο Ελληνισμός της Χειμάρρας δέχεται επίθεση! Με πρόσχημα την τουριστική ανάπτυξη της προνομιακής, λόγω φυσικής ομορφιάς, περιοχής, η κυβέρνηση του «σοσιαλιστή» πρωθυπουργού Εντι Ράμα διεκπεραιώνει μεθοδικά τα τελευταία χρόνια σχέδιο εθνοκάθαρσης των Ελλήνων και εκδίωξης από τις πατρογονικές εστίες τους. Το σχέδιο έχει ως πρώτο στάδιο την άτυπη αλλαγή χαρακτηρισμού της γης (από αγροτική σε τουριστική), την απόσπασή της από τους Ελληνες φυσικούς ιδιοκτήτες της, την απόδοσή της ακόμα και με πλαστογραφίες τίτλων σε φιλοκυβερνητικούς «επιχειρηματίες» και, σε τελική φάση, τη μετακίνηση και την εγκατάσταση πληθυσμών από άλλες περιοχές της Αλβανίας για να εξαφανιστεί το ελληνικό στοιχείο!
Για το πέρασμα στη νέα πραγματικότητα τα πάντα είναι έτοιμα. Υπάρχουν τα πρόσωπα (επιχειρηματίες με ενδιαφέρον στην περιοχή, πρωτοπαλίκαρα του εκάστοτε κυβερνήτη, βουλευτές της αλβανικής Βουλής, ακόμα και νονοί του οργανωμένου εγκλήματος), οι νόμοι (ν. 7501/19.7.1991, απόδοσης των περιουσιών στους τοπικούς πληθυσμούς μετά το καθεστώς Χότζα, με πολλές ασάφειες που περιπλέκουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς γης), η αναπτυξιακή δικαιολογία, που στην περίπτωση της Χειμάρρας είναι η τουριστική μετάλλαξη, και τα σχέδια επί του εδάφους.
Η «κυριακάτικη δημοκρατία» εξασφάλισε τα μυστικά σχέδια της παραλιακής ανάπλασης του θαλάσσιου μετώπου της Χειμάρρας και παρουσιάζει ένα από αυτά, στην περιοχή Κυπαρό. Εκεί η αλβανική χωροταξική υπηρεσία (πολεοδομία) έχει ήδη ξεκινήσει την εκχέρσωση ελαιώνων με χιλιάδες υπεραιωνόβια ελαιόδεντρα. Στη θέση τους προβάλλει τη δημιουργία ξενοδοχειακών μονάδων, χώρων στάθμευσης, πεζοδρόμων και οργανωμένων παραλιών στην παρθένα σήμερα τοποθεσία, που έχει χαρακτηριστεί «Αλβανική Ριβιέρα».

Προ ημερών οι μπουλντόζες του Εντι Ράμα άρχισαν το ξερίζωμα ελαιώνων από κτήματα Ελλήνων της Χειμάρρας χωρίς αποζημίωση (!) στους ιδιοκτήτες τους, ούτε καν προειδοποίηση, σε μία επιχείρηση με στοιχεία ψυχολογικού πολέμου. Στόχος, οι επιδρομικές αυτές ενέργειες να κάμψουν την όποια αντίσταση των ελληνικών οργανώσεων. Οι «ψυχολογικές επιχειρήσεις» ξεκίνησαν με την κατεδάφιση τον περασμένο Αύγουστο του προσκηνηταρίου του Αγ. Αθανασίου στο χωριό Δρυμάδες, σε μια επίδειξη δύναμης του καθεστώτος.

Τις πραγματικές προθέσεις των Αρχών παραδέχτηκαν ανοιχτά σε δηλώσεις τους στην αλβανική Βουλή οι ηγέτες των δύο ισχυρότερων αλβανικών κομμάτων, με τους Εντι Ράμα και Σαλί Μπερίσα να αλληλοκατηγορούνται δημοσίως για το ποιος έχει επιφέρει τη μεγαλύτερη «καταστροφή». Οπως αναφέρθηκε στα αλβανικά ΜΜΕ, η κόντρα ξέσπασε στα μέσα Δεκεμβρίου, με αφορμή δηλώσεις του Ράμα στους Αγίους Σαράντα για την «αρπαγή» παραθαλάσσιου κτήματος του Μοναστηριού του Αγίου Γεωργίου από πρόσωπο βορειοαλβανικής προέλευσης.
Ο Ράμα παραδέχτηκε ανοιχτά ότι 50.000 στρέμματα γης έχουν «κλαπεί» σε Αγ. Σαράντα και Χειμάρρα. «Εχουν πάρει τα κτήματα των Χειμαρραίων με πλαστογραφίες και διαφθορά, άτομα που δεν έχουν καμία σχέση ή καταγωγή από την περιοχή. Ατομα που έφερε από τις Αλπεις ο Μπερίσα και τους έκανε ιδιοκτήτες στο Ιόνιο» είπε χαρακτηριστικά ο Αλβανός πρωθυπουργός, ρίχνοντας τις ευθύνες στην προηγούμενη κυβέρνηση.
Αντί άλλης απάντησης, ο Μπερίσα παραδέχτηκε δικό του σχέδιο αλλοίωσης των ελληνικών πληθυσμών! «Εχω δουλέψει προγραμματισμένα και στους Αγίους Σαράντα έχω κατεβάσει μόνο Λάμπηδες» ανέφερε. Ο Μπερίσα ήξερε τι έλεγε. «Λάμπηδες» είναι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Λαμπουριάς (Laberia), περιοχής ανατολικά της Χειμάρρας (πίσω από τα Ακροκεραύνια Ορη), με αισθήματα ανάλογα με τους Τσάμηδες. Συχνά γιορτάζουν τις «ιστορικές επιτυχίες» του οθωμανικού στρατού, που κατέπνιξε την επανάσταση του 1878, κατακαίοντας τα ελληνικά χωριά στη Β. Ηπειρο.
Αντιστρόφως, ο Μπερίσα κατηγόρησε τον Εντι Ράμα ότι προωθεί τους δικούς του «γενίτσαρους» στην περιοχή. Αναφέρθηκε στο ότι ο Εντι Ράμα έχει παραχωρήσει τη νομή της παραθαλάσσιας περιοχής στον βουλευτή του Σοσιαλιστικού Κόμματος, σύμβουλό του και διαπλεκόμενο επιχειρηματία (με ελληνικές ρίζες), Κότσο (Κωνσταντίνο) Κοκδήμα, με το αιτιολογικό ότι «οι Κοκδημαίοι πρόγονοι του νυν βουλευτή από τη Χειμάρρα στήριξαν τα παλιότερα χρόνια την κυβέρνηση της Αυτόνομης Βορ. Ηπείρου του Γεωργίου Ζωγράφου»!
Στην ουσία, πίσω από τις αλληλοκατηγορίες και τα κροκοδείλια δάκρυα του Εντι Ράμα για την απώλεια «των στρεμμάτων των Χειμαρραίων» κρύβεται το ίδιο σχέδιο συστηματικής και προγραμματισμένης αλλοίωσης του ελληνικού πληθυσμού, καθώς ο Κότσος Κοκδήμας βρίσκεται πίσω από την «τουριστική ανάπλαση» της παραθαλάσσιας ζώνης της Χειμάρρας. Είναι γνωστό ότι όλες οι αλβανικές κυβερνήσεις έχουν επιχειρήσει να αλλοιώσουν τον ελληνικό πληθυσμό, αλλά είναι η πρώτη φορά που οι Αλβανοί ηγέτες το παραδέχτηκαν δημοσίως.
Γενίτσαροι για βρώμικη δουλειά
Ο επιχειρηματίας Κότσος Κοκδήμας (του Θοδωρή και της Ιφιγένειας) είναι «κολλητός» μυστικοσύμβουλος του πρωθυπουργού Ράμα. Κατάγεται από τη Χειμάρρα και δραστηριοποιείται σε οικοδομικές και επιχειρήσεις ξυλείας και παράλληλα στον χώρο των media, διαθέτοντας εφημερίδα («shekulli»), ραδιοσταθμό («+2») και περιοδικό («spector»). Τα προηγούμενα χρόνια αναδείχθηκε στον υπ’ αριθμόν ένα επικριτή του πρώην δημάρχου Χειμάρρας και επί σειρά ετών διακεκριμένου εκπροσώπου της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας (ΕΕΜ) Βασίλη Μπολάνου γιατί δεν έπαιρνε τις «δουλειές» που ήθελε. Παρά την ελληνική καταγωγή του, φέρεται ότι τρέφει έντονα ανθελληνικά αισθήματα. Χειμαρριώτες ανέφεραν στην «κυριακάτικη δημοκρατία» ότι σε πλήρη ευθυγράμμιση με τον νυν δήμαρχο Γ. Γκόρο (επίσης ελληνικής καταγωγής, που δήλωνε πριν από τις δημοτικές εκλογές ότι «οι Ελληνες της Χειμμάρας είναι μετανάστες από την Ελλάδα») διακηρύσσει ότι θα κάνει όλη τη Χειμάρρα μουσουλμανική, ενώ, όταν κάποιοι του υπενθύμιζαν ότι λόγω μειονότητας θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η Αθήνα, απαντούσε: «Η Αθήνα είμαστε εμείς!»
Οι αλβανικές κυβερνήσεις εκμεταλλεύονται διαχρονικά τις ασάφειες του νόμου 7501 που συντάχθηκε μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος Χότζα, για την απόδοση της γης στους κατοίκους ανά περιοχή. Ο βασικότερος νόμος μεταβίβασης ακίνητης περιουσίας από το κράτος στους πολίτες είναι ο ν. 7501/1991, που έλαβε εξειδικεύσεις ανά τόπο (ταπί).
Με τα «αλβανικά» πρότυπα ο νόμος έδινε ιδιοκτησία αλλά όχι τίτλο. Τα προβλήματα στην εφαρμογή του ήταν πολλά, λόγω παρατυπιών, λόγω μεταβολών της γεωμορφολογίας, αλλά και επειδή η εφαρμογή του νόμου ανατέθηκε σε τοπικές επιτροπές στις οποίες συμμετείχαν άνθρωποι χωρίς ειδικές γνώσεις. Στο σαθρό αυτό καθεστώς πατούν οι αλβανικές κυβερνήσεις για να ερμηνεύουν κατά το συμφέρον τους τη χρήση γης και το ποιος την κατέχει.
Επίσης, πολλοί από τους Ελληνες της μειονότητας, ακαθοδήγητοι από το εθνικό κέντρο, αποκόπηκαν από τις περιουσίες τους και δεν γνωρίζουν πού έχουν τα χωράφια τους. Ολες αυτές οι λεπτομέρειες κάνουν την κυβέρνηση να επεμβαίνει στις περιουσίες χωρίς αντίσταση.
Το σχέδιο του «στραγγαλισμού»
Τα τελευταία 25 χρόνια η πολιτική που εφαρμόζουν οι Αλβανοί είναι απλή: υφαρπάζουν τις περιουσίες από τους Βορειοηπειρώτες, προκαλώντας τους οικονομικές δυσκολίες, και τους υποχρεώνουν να αφήσουν τις πατρογονικές εστίες τους. Η περιουσία τους καταλήγει σε Αλβανούς, οι οποίοι με τη σειρά τους θα μετακομίσουν στη νέα περιουσία τους, αλλάζοντας έτσι την πληθυσμιακή σύνθεση της εκάστοτε περιοχής. Πρόκειται για αποδοτική εθνοκάθαρση μέσω οικονομικού στραγγαλισμού. Οταν ο σχεδιασμός ολοκληρωθεί, οι Ελληνες θα βρεθούν αποξενωμένοι από τον ισχυρότερο δεσμό γης. Το σλβανικό βαθύ κράτος θα έχει έτσι οριστικά απαλλαγεί από τον βραχνά της ελληνικής παρουσίας στην περιοχή για πρώτη φορά από την αρχαιότητα! Θα έχει συντελεστεί με τον τρόπο αυτόν ακόμα μία καταστροφή, με το ελληνικό κράτος απλώς να παρατηρεί και εκ των υστέρων να μοιρολογεί.
Πηγή:
Link: