Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

ΥΠΟΜΝΗΜΑ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού από το αλβανικό κράτος

Αθήνα 14/05/2015

Από:     ΕΘΝΙΚΟΣ  ΣΥΛΛΟΓΟΣ  ΒΟΡΕΙΟΣ  ΗΠΕΙΡΟΣ  1914

Προς:   ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
             ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ
             ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Κοιν. : ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΥΠΟΜΝΗΜΑ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Ο Εθνικός Σύλλογος «Βόρειος Ήπειρος 1914» καταγγέλλει την στυγνή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας από το αλβανικό κράτος

Στις 17 Μαΐου 2015 συμπληρώνονται 101 έτη από την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας (17 Μαΐου 1914), με το οποίο η νεοσύστατη αλβανική κυβέρνηση και οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Ρωσική Αυτοκρατορία, Αυστρο-ουγγρική Αυτοκρατορία, Γερμανία, Ιταλία) επικύρωναν καθεστώς αυτονομίας στην περιοχή που από τότε φέρει την ιστορική ονομασία Βόρειος Ήπειρος. Στο πλαίσιο του καθεστώτος αυτονομίας, τόσο το ελληνικό και το αλβανικό στοιχείο απολάμβαναν τα ίδια δικαιώματα (θέματα Παιδείας, αστυνομίας, θρησκείας, δικαιοσύνης κ.α.).

Από τότε όμως το αλβανικό κράτος, καταπατά στυγνά τα ανωτέρω δικαιώματα της Εθνικής Ελληνική Μειονότητας στην Αλβανία, μάλιστα δε επιχειρεί την δημογραφική αλλοίωση, την πολιτιστική αλλοίωση, ενώ παράλληλα αρνείται ακόμα και τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό σε πολλές περιοχές.

Οι πολιτικές αυτές έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις διεθνείς συμβάσεις που έχει υπογράψει η Αλβανία, με τελευταία την Σύμβαση – Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για τις Εθνικές Μειονότητες.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι σήμερα το αλβανικό κράτος αναγνωρίζει ως μειονοτικές περιοχές μόνο 99 χωριά στις Περιφέρειες Αυλώνας (περιοχές Αγίων Σαράντα, Δελβίνου) και Αργυροκάστρου. Κατ’επέκταση αναγνωρίζονται ως Έλληνες μόνο οι κάτοικοι των περιοχών αυτών, ενώ πέραν αυτών ο αυτοπροσδιορισμός κάποιου ως Έλληνα αποτελεί ποινικό αδίκημα, όπως π.χ. Κορυτσά και Χιμάρα. 

  Επίσης μετά τα γεγονότα στο Κοσσυφοπέδιο, η αλβανική κυβέρνηση φρόντισε τους Αλβανούς πρόσφυγες που έρχονταν από εκεί να τους εγκαθιστά κατά τρόπο αυθαίρετο όχι μόνο σε περιοχές όπου οι ελληνικοί πληθυσμοί αποτελούσαν πλειοψηφία, αλλά και σε περιουσίες Ελλήνων οι οποίες είχαν εγκαταλειφθεί ή οι γηραιοί ιδιοκτήτες τους δεν ήταν σε θέση να προβάλλουν αντιρρήσεις. Το ίδιο παράδειγμα ακολούθησαν και άλλοι Αλβανοί που προέρχονταν από περιοχές εντός Αλβανίας, με προεξάρχοντες τους Τσάμηδες, με κυριότερο παράδειγμα την πόλη των Αγίων Σαράντα.

Είναι άπειρα τα περιστατικά καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου από την ίδρυση του αλβανικού κράτους. Έχουν ήδη περιγραφεί σε παλαιότερες εκθέσεις, επιστολές και κείμενα προς τους διεθνείς οργανισμούς από την εποχή της Κοινωνίας των Εθνών έως σήμερα.

Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος (1992) η πολιτική αυτή κατά των Ελλήνων μειονοτικών αντί να απαλυνθεί συνεχίστηκε με την ίδια και μεγαλύτερη δριμύτητα. Από το 1992 μέχρι σήμερα πάμπολλα επεισόδια με θύματα Έλληνες μειονοτικούς ή την εξάσκηση των μειονοτικών δικαιωμάτων έχουν λάβει χώρα με πλέον αξιοσημείωτο εκείνο της δολοφονίας του 37χρονου Έλληνα Αριστοτέλη Γκούμα από τη Χιμάρα στις 12 Αυγούστου 2010, από Αλβανούς εθνικιστές, επειδή επιθυμούσε να μιλάει δημόσια την μητρική του γλώσσα.
Τον Απρίλιο του 1994, φυλακίστηκαν με ανυπόστατες κατηγορίες πέντε ηγετικά στελέχη της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, τα οποία κρατήθηκαν στη φυλακή για εννέα μήνες, όπου και  υπέστησαν βασανιστήρια.

Με το παρόν υπόμνημα  - καταγγελία θέλουμε να κάνουμε γνωστό στην διεθνή κοινότητα ότι ενώ η Αλβανία, με ελληνική μάλιστα υποστήριξη, έχει γίνει μέλος του ΝΑΤΟ και επιχειρεί να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ αποτελεί ήδη μέλος άλλων διεθνών και ευρωπαϊκών οργανισμών συνεχίζει με αμείωτη ένταση την ίδια πολιτική εις βάρος των Ελλήνων μειονοτικών και συγκεκριμένα: 

1) Δημογραφική αλλοίωση:

α) Τίθεται σε εφαρμογή η νέα διοικητική διαίρεση στην αλβανική επικράτεια, όπου κατά τον σχηματισμό των νέων Δήμων, επαρχίες στις οποίες αποτελούν πλειοψηφία πολίτες ελληνικής εθνικής καταγωγής και χριστιανικού ορθόδοξου θρησκεύματος, συγχωνεύονται με περιοχές όπου κατοικούν Αλβανοί Μουσουλμάνοι. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Δήμος Χιμάρας, του οποίου οι κάτοικοι είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι ενώνεται με την επαρχία Βρανίστι η οποία κατοικείται από Αλβανούς Μουσουλμάνους. Επίσης το αναγνωρισμένο μειονοτικό χωριό Τσούκα στα παράλια του Ιονίου Πελάγους, εντάσσεται στον Δήμο Αγίων Σαράντα, όπου πλειοψηφούν πλέον οι Αλβανοί. Με αυτό τον τρόπο αποκόπτονται από την θάλασσα οι επίσημα αναγνωρισμένες ως μειονοτικές περιοχές.

β) Ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα είχε προαναγγείλει τον Σεπτέμβριο του 2014 (μάλιστα από το Twitter) την διεξαγωγή διεθνούς διαγωνισμού  για την αξιοποίηση της παράκτιας ζώνης της «Νέας Χιμάρας» και την δήθεν αποκατάσταση των όμορφων χωριών της, βάσει νέου προγράμματος για την οικονομική ανάπτυξη της «Αναγεννημένης Χιμάρας» υπό το καθεστώς της νέας διοικητικής διαίρεσης. Ανάμεσα στα έργα προβλέπεται στον όρμο του Παλέρμο (Πάνορμος), έξι χιλιόμετρα νότια της Χιμάρας, η δημιουργία οικιστικής περιοχής με ακατάλληλα από αισθητικής απόψεως κτήρια τα οποία θα εξυπηρετούν Αλβανούς εποίκους.

γ) Όπως κατήγγειλε ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Ένωσης Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας «Ομόνοια» κ. Λεωνίδας Παππάς, με επιστολή – διαμαρτυρία στον Υπουργό Εσωτερικών της Αλβανίας κ. Saimir Tahiri, στις 26 Ιανουαρίου 2015, μία εξαμελής οικογένεια από την αμιγώς μουσουλμανική κωμόπολη Λαζαράτι του Αργυροκάστρου (αλβανικό κέντρο παραγωγής ναρκωτικών), εγκαταστάθηκε αυθαίρετα στο μειονοτικό χωριό Πολύτσανη της Επαρχίας Πωγωνίου, έχτισε σπίτι σε γη που δεν της ανήκε και στη συνέχεια ζήτησε να εγγραφεί στο δημοτολόγιο – Ληξιαρχείο της Επαρχίας.  Παρά τις αντιδράσεις του έπαρχου Θανάση Κύρου και άλλων τοπικών φορέων για την ορθή εφαρμογή του νόμου, όχι μόνο δεν έγινε τίποτα και δεν εισακούστηκαν, αλλά η Γενική Διεύθυνση Ληξιαρχείων της Αλβανίας που υπάγεται στο Υπουργείο Εσωτερικών, άσκησε πίεση στην υπεύθυνη του Ληξιαρχείου της Επαρχίας, Σοφία Μάντζιου, αναγκάζοντας την να εγγράψει στο Δημοτολόγιο τα μέλη της εν λόγω οικογένειας.

Η  αλλοίωση του πληθυσμού στις μειονοτικές περιοχές απαγορεύεται ρητά από τη Σύμβαση Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, που υπογράφηκε και εγκρίθηκε από το Αλβανικό Κοινοβούλιο το 1999 και αποτελεί νόμο του κράτους, αφού στο Άρθρο 16 αναφέρει:  «Τα Μέρη απέχουν από τη λήψη μέτρων, τα οποία, μεταβάλλοντας τις πληθυσμιακές αναλογίες σε μία γεωγραφική περιοχή που κατοικούν πρόσωπα που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες».

2) Τρομοκράτηση των Ελλήνων μειονοτικών:

Το βράδυ της 14ης Οκτωβρίου 2014 οι κάτοικοι του ελληνικού μειονοτικού χωριού Δερβιτσάνη Αργυροκάστρου δέχτηκαν απρόκλητη επίθεση από Αλβανούς φανατικούς, μετά τη διακοπή του ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα στις εθνικές ομάδες Σερβίας και Αλβανίας στο Βελιγράδι, για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016. Αφορμή για τον παροξυσμό των Αλβανών αποτέλεσε η εμφάνιση από αέρος μίας τεράστιας σημαίας που απεικόνιζε τον χάρτη λεγόμενης «Μεγάλης Αλβανίας», ο οποίος περιλαμβάνει εδάφη από γειτονικά κράτη, ιδίως δε από την Ελλάδα. Αποτέλεσμα της επίθεσης στην Δερβιτσάνη ήταν ο σοβαρός τραυματισμός ενός Έλληνα μειονοτικού, του κ. Αριστοτέλη Διαμάντη στο κεφάλι, καθώς και σοβαρές υλικές ζημιές σε καταστήματα του χωριού και σε σταθμευμένα αυτοκίνητα. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της επίθεσης, οι δράστες φώναζαν μεταξύ άλλων «Έξω οι Έλληνες, εδώ είναι Αλβανία», «θα σας κάψουμε άπιστοι».
Η αλβανική αστυνομία πραγματοποίησε, ως συνήθως απρόθυμη και καθυστερημένη επέμβαση προλαμβάνοντας τελικώς τα χειρότερα, αλλά χωρίς για μία ακόμη φορά να συλληφθεί κάποιος υπεύθυνος. Τα επεισόδια αυτά απότοκα της συγκεκριμένης πολιτικής δεν καταδικάζονται από κανέναν πρωταγωνιστή της αλβανικής πολιτικής σκηνής. Σημειώνεται ότι ο πρώην πρωθυπουργός Sali Berisha έχει έχει σε περίοπτη θέση στο γραφείο του τον χάρτη της «Μεγάλης Αλβανίας», ενώ ο νυν πρωθυπουργός Edi Rama πρόβαλλε τον χάρτη αυτό πάνω στον τοίχο του πρωθυπουργικού μεγάρου στα Τίρανα.

3) Αρπαγή ιδιοκτησιών.

Το ζήτημα απασχολεί το ελληνικό και το αλβανικό κράτος τουλάχιστον από το 1945 έως σήμερα. Η φυγή, λόγω διώξεων, Ελλήνων μειονοτικών από τη Βόρειο Ήπειρος προς την ελεύθερη Ελλάδα συνοδευόταν προφανώς από εγκατάλειψη ιδιοκτησιών στην επικράτεια του αλβανικού κράτους, τις οποίες άλλοτε κατέσχε και άλλοτε κατέστρεφε τα έγγραφα ιδιοκτησίας ώστε να θεωρούνται πλέον αδέσποτες ιδίως σε περιπτώσεις κατοχής γης.

Σήμερα αναφέρουμε χαρακτηριστικά τις ακόλουθες περιπτώσεις:

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει ο δικηγόρος των κατοίκων του χωριού Κώσταρι, κ. Ηλίας Θανάσης: «Το περιουσιακό θέμα των βοσκότοπων του χωριού Κώσταρι, είναι μια καθαρή υφαρπαγή κοινοτικής περιουσίας, που είχαν αιώνια στην κατοχή τους οι χωρικοί του. Οι βοσκότοποι, βάση των αποφάσεων της Αλβανικής Κυβέρνησης αρ. 700 ημ. 23/10/1995 και αρ. 755 ημ. 28/5/2008, είναι περιουσία της Επαρχίας Μεσοπόταμου.

Η Επιτροπή Επιστροφής και Αποζημίωσης Περιουσιών της Αυλώνας, με εκτελεστική  απόφαση αρ. 88 ημ. 19/02/2002 αναγνώρισε σε Αλβανούς, δήθεν πρώην ιδιοκτήτες, 760 στρέμματα βοσκοτόπια δίπλα από το χωριό Κώσταρι της Επαρχίας Μεσοποτάμου.
Οι ίδιοι «ιδιοκτήτες» με Δικαστική απόφαση που προήλθε από δικαστήριο των Αγ. Σαράντα στις 29/04/2003 αναγνώρισαν άλλα 600 στρέμματα, πλησίον των 760 στρεμμάτων.
Για να αποκτήσουν τίτλο ιδιοκτησίας για τα 1.360 στρέμματα χρησιμοποίησαν ένα πλαστό έγγραφο, το οποίο αφορά δήθεν πράξη δωρεάς του 1937. Αυτό το πλαστό έγγραφο έγινε δεκτό από τους αρμόδιους κρατικούς φορείς χωρίς καμία εξέταση της γνησιότητας του.
Μετά το 2005 αλλεπάλληλες προσπάθειες, νομικής φύσεως, των κατοίκων του χωριού Κώσταρι δεν βρήκαν καμία ανταπόκριση στην αλβανική δικαιοσύνη. Το ζήτημα παραμένει ανοικτό, ενώ οι κάτοικοι έχουν μηνύσει την Επιτροπή Επιστροφής και Αποζημίωσης Περιουσιών της Αλβανίας, μήνυση η οποία αντιμετωπίζει συνεχή στρεψοδικία.  

4) Πολιτιστική αλλοίωση:

Καταστρέφονται συστηματικά ελληνικές επιγραφές σε αρχαίες και μεσαιωνικές τοποθεσίες και μάλιστα, αποκαθίστανται στα αλβανικά κατά τρόπο αφελή. Στη συστηματική αυτή επέμβαση επί μνημείων και αρχαιολογικής σημασίας τοποθεσιών, αντί να εμποδίζει, πρωτοστατεί η Αλβανική Αρχαιολογική Υπηρεσία. Χαρακτηριστική περίπτωση, η πρόσφατη καταστροφή ελληνικής επιγραφής στο κάστρο του Πόρτο Παλέρμο, στη Χιμάρα. 
Γενικώς, ακολουθείται συστηματική πολιτική υποβάθμισης ή και καταστροφής της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς με όργανο την αλλοίωση της ιστορικής πραγματικότητας, όπως στα αρχαία μνημεία στη Φοινίκη, την Ανδριανούπολη και το Βουθρωτό.

5)  Μέτρα κατά της Ελληνικής Γλώσσας και Παιδείας: 

Η χρήση των Ελληνικών στην εκπαίδευση της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, δηλαδή στα αναγνωρισμένα δημόσια μειονοτικά σχολεία, είναι πολύ περιορισμένη σε σχέση με τα προβλεπόμενα. Ενώ στις πρώτες τάξεις της υποχρεωτικής εκπαίδευσης διδάσκονται περισσότερες ώρες τα ελληνικά, σταδιακά σε κάθε επόμενη τάξη οι ώρες μειώνονται με κατάληξη στις τελευταίες τάξεις της δωδεκαετούς εκπαίδευσης να διδάσκονται τα ελληνικά ελάχιστες ώρες, ουσιαστικά σαν ξένη γλώσσα. Σε περιοχές που δεν αναγνωρίζονται από το αλβανικό κράτος ως μειονοτικές, όπως στη Χιμάρα, στην Κορυτσά, την Πρεμετή, την Ερσέκα και αλλού, δεν αναγνωρίζεται ακόμα το δικαίωμα για ίδρυση δημόσιου ελληνικού μειονοτικού σχολείου, εφόσον συμπληρώνεται ο απαιτούμενος αριθμός των 25 μαθητών.
Παράλληλα κατά τη σχολική χρονιά 2014 – 2015, η οποία  ολοκληρώνεται, παρέμειναν στα σχολικά βιβλία ιστορίας και γεωγραφίας της Αλβανίας οι αλυτρωτικές αναφορές εις βάρος γειτονικών κρατών μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας. Τα μαθήματα αυτά τα διδάσκονται και οι μαθητές της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας.

Στη δημόσια διοίκηση η χρήση της ελληνικής γλώσσας είναι ανύπαρκτη, ακόμα και σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Δήμοι στους οποίους το ελληνικό στοιχείο αποτελεί συντριπτική πλειοψηφία). Δεν τίθεται θέμα χρήσεως της ελληνικής εκτός μειονοτικών περιοχών, παρά μόνον ως ξένης γλώσσας σε συγκεκριμένες περιπτώσεις (πχ. ιδιωτικά ελληνικά σχολεία Τιράνων, Κορυτσάς και Χιμάρας). Ας αναφερθεί ακόμα ως κατακλείδα, ότι οι ελάχιστες δημόσιες πινακίδες στα ελληνικά, εντός των αναγνωρισμένων ελληνικών μειονοτικών περιοχών υφίστανται συνεχώς βανδαλισμούς.

ΠΗΓΗ :
ΕΘΝΙΚΟΣ  ΣΥΛΛΟΓΟΣ  ΒΟΡΕΙΟΣ  ΗΠΕΙΡΟΣ  1914

http://esvh1914.blogspot.gr

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Αὐτονομιακὸς Ἀγώνας Βορείου Ἠπείρου - 101 χρόνια μετά (1914-2015)

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 4ῃ Μαΐου 2015
Ἀριθ.  Πρωτ. 18 
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  180ή

ΘΕΜΑ:  Αὐτονομιακὸς Ἀγώνας Βορείου Ἠπείρου - 101 χρόνια μετά (1914-2015).

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

-Α-
        
   Ὅταν στὶς 17 Μαΐου 1914 ὑπογραφόταν τὸ «Πρωτόκολλον τῆς Κερκύρας», ποὺ ὁπωσδήποτε ἐπικύρωνε τὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα τῶν Βορειοηπειρωτῶν (17 Φεβρουαρίου 1914), κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ φανταστῇ, ὅτι αὐτὸ τὸ ἀνελεύθερο καθεστὼς τῆς Ἀλβανίας θὰ ἔφθανε καὶ θὰ ξεπερνοῦσε τὰ ἑκατὸ χρόνια.

            Βέβαια, μόνο οἱ Χειμαρριῶτες δὲν ἀναγνώρισαν τὸ «Πρωτόκολλο τῆς Κερκύρας», γιατὶ σύνθημά τους εἶχαν τὴν ἕνωση τῆς Βορείου Ἠπείρου μὲ τὴν Ἑλλάδα. Τελικά, οἱ Χειμαρριῶτες ἔχασαν καὶ τὴν ἐθνικότητά τους, τὸ 1946, ὅταν ἀρνήθηκαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ κομμουνιστικὸ καθεστὼς τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα. Κι’ ὄχι μόνοι οἱ Χειμαρριῶτες, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ Βορειοηπειρῶτες ἔχασαν τὰ πάντα, κυρίως δὲ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστη τους, ὅταν τὸν Νοέμβριο 1967 ἡ Ἀλβανία ἀνακηρύχθηκε ἐπίσημα σὰν τὸ πρῶτο ἄθεο κράτος στὸν κόσμο.

-Β-
        
   Καὶ σήμερα, ὅμως, παρ’ ὅτι κατέρρευσε τὸ κομμουνιστικὸ καθεστὼς καὶ γκρεμίστηκαν τὰ ἀπαίσια ἠλεκτροφόρα συρματοπλέγματα, ποὺ ἔζωναν ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη ὅλη τὴν Χώρα, τὰ πράγματα, μέσα, ἐλάχιστα ἔχουν βελτιωθῆ. Γιατὶ ἀπ’ τὴ μιὰ μεριὰ ὑπάρχει ὁ μισελληνισμὸς τῶν Ἀλβανῶν, ποὺ προβαίνει σὲ συχνὲς ἐκδηλώσεις κατατρομοκρατήσεως τῶν Βορειοηπειρωτῶν, ἐνῷ ἀπ’ τὴν ἄλλη βλέπουμε τὴν ἀπόλυτη ἀδιαφορία τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας. Ἄν δὲ δὲν εἶχε γίνει ὁ τιτάνιος ἀγώνας τοῦ μεγάλου Προκατόχου μου , Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κυροῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, τὸ Βορειοηπειρωτικὸ θὰ ἦταν ἀκόμη θαμμένο στὰ χρονοντούλαπα τῆς Ἱστορίας. Μπορεῖ νὰ δείχνουμε ἐνδιαφέρον γιὰ ξένους λαούς, ποὺ βρίσκονται στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ κόσμου, ὅπως, γιὰ παράδειγμα, ἡ Βενεζουέλα, ἡ Ἀργεντινὴ κ.ἄ., τὸ κράτος μας, ὅμως, τὸ Βορειοηπειρωτικὸ τὸ ἔχει στὰ «ἀζήτητα»...

-Γ-
         
  Ἀλλὰ ἐμεῖς, δὲν θέλουμε καὶ δὲν μποροῦμε νὰ συμβιβασθοῦμε μὲ τὴν κυβερνητικὴ ἀδιαφορία, κι’ οὔτε νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν ἀγῶνα τοῦ Ἱεράρχου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ γιὰ τὰ δίκαια καὶ τὰ δικαιώματα τῶν Ἑλλήνων Βορειοηπειρωτῶν. Ἀντίθετα, παλεύουμε μὲ ἀπολύτως νόμιμα μέσα, ὥστε  οἱ ἀδελφοί μας νὰ μὴ νοιώθουν ξεχασμένοι καὶ - τὸ χειρότερο - προδομένοι ἀπὸ τὴν Μητέρα Πατρίδα. Ἡ Σ.Φ.Ε.Β.Α. μὲ τὶς συχνὲς ἐπισκέψεις τῶν μελῶν της, συμμετέχει ἐνεργὰ στὶς γιορτές, καθὼς καὶ σὲ ἄλλες ἐκδηλώσεις τῶν ἐκεῖ Ἑλλήνων, ἐνῷ ἀκούει καὶ μᾶς μεταφέρει τὶς δυσκολίες καὶ τὰ ποικίλα προβλήματα τῶν Βορειοηπειρωτῶν, ποὺ δὲν εἶναι καὶ λίγα. Ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὶς συντάξεις τοῦ Ο.Γ.Α., καὶ - γιὰ νὰ παραλείψουμε ἄλλα - καὶ γιὰ τὴν περισυλλογὴ τῶν ὀστῶν τῶν ἡρώων Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν καὶ Ὁπλιτῶν, ποὺ ἔπεσαν ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος, πολεμῶντας τὸν (τότε) Ἰταλικὸ Φασισμό.

-Δ-
        
   Ἡ ἀκριτικὴ Μητρόπολή μας συμμετέχει ὁλόψυχα στὸν ἀγῶνα τῶν Βορειοηπειρωτῶν, ἀθόρυβα ἀλλὰ δυναμικά. Ἔτσι, λοιπόν, καὶ φέτος θὰ πραγματοποιηθῇ, Θεοῦ θέλοντος, ἡ καθιερωμένη ἐκδήλωση στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι, τὴν Κυριακή, 17η Μαΐου 2015. Τὸ πρωῒ θὰ τελεσθῇ ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία καὶ τὸ ἱερὸ μνημόσυνο τῶν πρωτεργατῶν καὶ τῶν πεσόντων στὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα. Κατόπιν θὰ ψαλῇ τρισάγιο ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, μετὰ δὲ θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ σχετικὴ ὁμιλία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, ἐνῷ ἡ ὅλη ἐκδήλωση θὰ κλείσῃ μὲ τὴν εἰρηνικὴ πορεία  μέχρι τὸ Ἡρῶο τῆς κωμοπόλεως, ὅπου, μετὰ τὸ τρισάγιο ὑπὲρ τῶν κατὰ καιροὺς πεσόντων, θὰ κατατεθῇ ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη στέφανος, θὰ ψαλῇ ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος καὶ θὰ ἀναγνωσθῇ πρὸς ἔγκριση τὸ Ψήφισμα.
      
     Ἡ παρουσία ὅλων εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητη. Θὰ σᾶς περιμένω ὅλους. 
Διάπυρος εὐχέτης ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι
Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Πηγή :
http://www.sfeva.gr/EB3CDB59.el.aspx

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Ο Ράμα απειλώντας τους Χιμαραίους ότι, αν θα ψηφίσουν τους δύο άλλους υποψηφίους και όχι τον δικό του υποψήφιο, τότε θα παραμείνουν χωρίς νερό.

hit countersΡάμα: «Η Χιμάρα θα είναι όπως θέλω εγώ, όχι όπως θέλουν οι Χιμαραίοι»   



Με απειλές προσπάθησε να κερδίσει ψήφους για τον Γκόρο

Αν δεν βγει δήμαρχος ο σοσιαλιστής υποψήφιος στην Χιμάρα θα ντροπιαστούμε στην αλβανική κοινή γνώμη. Θα μείνετε και χωρίς νερό!
Για τον Αλβανό Πρωθυπουργό Έντι Ράμα δεν φτάνει μόνο η ντροπιαστική Διοικητική Διαίρεση και η ένωση της Χιμάρας με τη Βράνισα, Κούτσι, Καλλαράτι, Μπολένα, Τερμπάτσι, χωρίς να ρωτήσει καν τους ιδίους τους κατοίκους, προσπαθεί τώρα να εκβιάσει τους Χιμαραίους σπέρνοντας φόβους και διχόνοια καθώς και να χειραγωγήσει τους κατοίκους δίνοντας μάλιστα και πολιτική διάσταση.
Στην Χιμάρα όπου βρέθηκε για να παρουσιάσει εκ νέου την υποψηφιότητα του νυν δημάρχου, του Γιώργο Γκόρο, ο Αλβανός Πρωθυπουργός μαζί με τον συνεταίρο του και πρόεδρο της Αλβανικής Βουλής, Ιλίρ Μέτα, δήλωσε πως θα ντροπιαστούν εάν δεν εκλεχθεί ο Γκόρος. Έκανε έκκληση στον αντίπαλό του για «τοπική συμμαχία» και κάλεσε τους Χιμαραίους ψηφοφόρους του Δημοκρατικού Κόμματος να ενωθούν απέναντι στον υποψήφιο του ΚΕΑΔ, Φρέντη Μπελέρη, που «ούτε το όνομα του δεν θέλω να αναφέρω», - όπως χαρακτηριστικά είπε.
Η πρόσκληση δεν γίνετε στο Δημοκρατικό Κόμμα ως πολιτική δύναμη, αλλά στους Χιμαραίους ψηφοφόρους του Δημοκρατικού Κόμματος,- ανέφερε ο Ράμα.
Για τον Ράμα, "Οι Χιμαραίοι είναι περίεργοι άνθρωποι, έχουν όλα τα είδη των πραγμάτων στο κεφάλι τους, αλλά ουδέποτε υπήρξαν ηλίθιοι. Γι 'αυτό, και θα τους παρακαλούσα πολύ, οι ψηφοφόροι του Δημοκρατικού Κόμματος, να μη μας ντροπιάσουν κάνοντας τους ηλίθιους να ψηφίσουν αυτόν που έφερε ο Μπερίσα εδώ. Εδώ έχετε μόνο τον Γκόρο!
Εν συνεχεία, είπε "τη σημαία του Δημοκρατικού Κόμματος να την ταρακουνήσετε στις επόμενες εκλογές αν θέλετε. Αλλά εδώ χρειαζόμαστε μαζί μια πολύ ισχυρή ψήφο για τον Γιώργο Γκόρο, γιατί έχουμε ένα πολύ ισχυρό κίνητρο (!) για να εργαστούμε από κοινού ώς κυβερνών κόμμα με δήμαρχο του ιδίου στρατοπέδου», - δήλωσε ο Ράμα.
Η προσπάθεια του Ράμα να επηρεάσει και να διαχωρίσει τους Χιμαραίους με επιδέξιο τρόπο συνεχίστηκε όταν ο Αλβανός Πρωθυπουργός, αναφερόμενος στον φίλο τυο Βαγγέλη Ντούλε, ζήτησε απο τους κατοίκους της Χιμάρας να μην του δώσουν καμία ψήφο.
Θα πρέπει να συλλέγουμε όλες τις ψήφους για τον Γιώργου Γκόρο, ως κοινό υποψήφιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του κόμματος LSI, του Ιλίρ Μέτα και ως εκπρόσωπος όλων των έντιμων πολιτών για το καλό αυτής της κοινότητας », - ζήτησε ο Ράμα.
Ο Ράμα προχώρησε ακόμη περισσότερο απειλώντας ακόμη τους Χιμαραίους ότι, αν θα ψηφίσουν τους δύο άλλους υποψηφίους και όχι τον δικό του υποψήφιο, τότε θα παραμείνουν χωρίς νερό.
Έτσι ο Ράμα τους υπενθύμισε ότι, ως πρωθυπουργός ο ίδιος δεν μπορεί να συνεργαστεί και να βοηθήσει την Χιμάρα με κανέναν από τους δύο άλλους υποψηφίους.
"Τώρα, θέλετε το νερό; Εδώ είναι αυτός που θα σας φέρνει το νερό. Θέλετε να μείνετε χωρίς νερό; Ψηφίσετε έναν από αυτούς τους δύο και μετά να κοιταχτείτε με το στόμα ανοιχτό..
Όχι τίποτα άλλο, αλλά αυτούς τους δημάρχους που βάζει ο Σαλί στην Αλβανία και αυτός ο άλλος που ήρθε εδώ, ( σσ..για τον Μπελέρη), που ούτε το όνομα δεν θέλω να του αναφέρω και ούτε να το ξέρω και να τον θυμάμαι, αυτοί δεν είναι σε θέση να συνεργαστούν με την κυβέρνηση», - δήλωσε ο Ράμα.


Πηγή: www.himara.gr

Πηγή: www.himara.gr

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Εκατό χρόνια αλβανικής τρομοκρατίας στην Ελληνική Βόρειο Ήπειρο...

Άγρια εισβολή Αλβανών σε ελληνικά χωριά της Βορείου Ηπείρου. .. φωνάζοντας συνθήματα όπως   << χριστιανοί θα σας κάψουμε >> επίσης  προκάλεσαν καταστροφές σε αυτοκίνητα και όχι μόνο. ... διαβάστε το άρθρο

Τραμπουκισμοί αλβανών σε Δερβιτσάνη και Χιμάρα μετά τη διακοπή του αγώνα με τη Σερβία

Αποθρασύνθηκαν τελείως οι αλβανοί μετά τα επιεσόδια στον αγώνα ανάμεσα στην εθνική πμάδα της χώρας τους με την Σερβία στο Βελιγράδι, για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016 και είπαν να δείξουν την "πυγμή" και στον χώρο της Βορείου Ηπείρου.
Σύμφωνα με έκτακτες πληροφορίες, θρασύδειλοι τραμπούκοι, πιθανότατα από την γενέτειρα των κακοποιών το Λαζαράτι, λίγη ώρα μετά τη διακοπή του αγώνα εισέβαλαν στη Δερβιτσάνη της Κάτω Δρόπολης με κονβόι αυτοκινήτων ανεμίζοντας αλβανικές σημαίες και βρίζοντας την Ελλάδα!

Σαν να μην τους ικανοποιούσε μόνο αυτό, έριχναν πέτρες προς κάθε κατεύθυνση με αποτέλεσμα να σπάσουν τα τζάμια και να προκαλέσουν φθορές σε δύο αυτοκίνητα που ανήκουν σε κατοίκους του χωριού.

Ορισμένοι Δερβιτσιώτες πήγαν στην εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου χτύπησαν τις καμπάνες για να συγκεντρωθούν οι χωριανοί και ενωμένοι να απαντήσουν όπως έπρεπε στην ιταμή πρόκληση.

Κάποια στιγμή ακούστηκαν και πυροβολισμοί, που ρίχτηκαν πιθανότατα στον αέρα για εκφοβισμό των εισβολέων.

Λίγο αργότερα η αγέλη των αλβανών αποχώρησε από την Δερβιτσάνη, υπερήφανη προφανώς για το... κατόρθωμα της.

Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες αλβανοί βγήκαν να πανηγυρίσουν με ερυθρόμαυρες σημαίες και στη Χιμάρα φωνάζοντας εθνικιστικά συνθήματα.

Αυτά να τα ακούει η ελληνική κυβέρνηση που το πολύ πολύ να πει ότι "τέτοια μεμονωμένα περιστατικά δεν θα διαταράξουν τις άριστες ελληνοαλβανικές σχέσεις..."

Από αυτόνομη.gr

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

ΧΙΜΑΡΑ (Βόρειος Ήπειρος) –ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

ΧΙΜΑΡΑ –ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ
Κ. Χατζηαντωνίου
     


  H Χιμάρα και η περιοχή της βρίσκεται στους πρόποδες των Ακροκεραυνίων, στα βορειοδυτικά άκρα του εθνικού μας Χώρου. Τόπος άγονος που έγινε με τη δουλειά των κατοίκων του εύφορος, τόπος που συμμετέχει στην εθνική ύπαρξη του ελληνισμού από τα πρώτα ιστορικά χρόνια. Από τότε που η πελασγική ζωτικότητα και η Κρητομυκηναϊκή κληρονομία θεμελίωναν το οικοδόμημα του ελληνικού πολιτισμού.
Ο χώρος της Χιμάρας είναι τόπος εγκατάστασης των Χαόνων, μιας πελασγικής φυλής που κατοίκησε σ’ όλη την Παραδριατική Ήπειρο απ’ τον Καλαμά ως τον Αυλώνα, δίδοντας το όνομά της στην περιοχή (Χαονία). Σήμερα περιοχή Χιμάρας θεωρείται η Β.Δ. του Δελβίνου (με όριο τον ποταμό Καλεσιώτη) και Ν. του Αυλώνος (με όριο τα Ακροκεραύνια όρη) περιοχή και ειδικότερα επτά χωριών που κράτησαν αδιάσπαστη την συνείδηση της ιστορικής ελληνικής συνέχειας: Χιμάρα, Δρυμάδες, Παλάσα (τα οποία παραμένουν ελληνόφωνα), Βούνο, Πήλιουρι, Κηπαρό και Κούδεσι.
Η ορθή γραφή της Χιμάρας, ως προερχόμενη από την θεότητα των καταιγίδων, του χειμώνα και των αστραπόβροντων Χίμαιρα είναι με γιώτα και ένα ρο, κι όχι με ει και δύο ρ (Χειμάρρα) καθώς δεν προέρχεται όπως νομιζόταν από τη θέση της μεταξύ δύο χειμάρρων. Στον χώρο της υπήρχε άλλωστε η αρχαία πόλη Χίμαιρα. Η αναφορά της ηπειρωτικής Χιμάρας βρίσκεται για πρώτη φορά στον Συρακούσιο ποιητή Θεοδωρίδα. Επιτύμβιο επίγραμμα της Ελλην. Ανθολογίας (7, 529) αναφέρει:
Η παληκαριά τον άντρα στον ουρανό και στον Άδη τον φέρνει.
Έτσι και τον γιο του Σώσανδρου, το Δωρόθεο, μες τη φωτιά το ρίχνει.
Γιατί, ζητώντας λεύτερη στην Φθία μέρα, καραβοτσακίστηκε ανάμεσα στους Σηκούς και στη Χιμάρα.
Ο Μ. Δένδιας εξηγεί πως Σηκοί είναι το Sicum, σημερινό Σεμπενίκο της Δαλματίας. Χιμάρα δε η γνωστή. (Απουλία και Χιμάρα, Αθήνα, 38, 1927).
Η Χιμάρα, μια επαρχία της Χαονίας, πολύ νωρίς παρουσίασε τα εθνικά δημοκρατικά χαρακτηριστικά του λαού μας. Γράφει ο Θουκυδίδης πως οι Χάονες, λαός αβασίλευτος, εκυβερνώντο από δύο άρχοντες που εκλέγονταν κάθε χρόνο και προήρχοντο από το αρχαίο βασιλικό γένος του οποίου τα προνόμια είχαν περιοριστεί στην ηγεσία της φυλής αλλά με αιρετούς αντιπροσώπους (Θουκ. Β 68-91 και Β 80,5).
Κατά τον Μεσσηνιακό Πόλεμο, τον 7ο αι., σημειώνεται μετακίνηση Σπαρτιατών προς τα Ακροκεραύνια, γεγονός που ίσως εξηγεί αρκετές ομοιότητες των δύο τόπων αλλά και μια παράδοση κοινής καταγωγής. Οι Χάονες λαμβάνουν μέρος στον Πελοποννησιακό Πόλεμο υπό τους άρχοντές τους Φώτιο και Νικάνορα κατά των Ακαρνάνων, καθώς όλη η Ήπειρος πλην της Αμβρακίας είχε ταχθεί στο πλευρό των Λακεδαιμονίων. Η αποτυχία όμως αυτής της εκστρατείας ήταν η αρχή της παρακμής των Χαόνων (Στράβων, Γεωγραφικά 323).
Ένα άλλο φύλο, στην περιοχή του σημερινού νομού Ιωαννίνων, οι Μολοσσοί αναλαμβάνουν τον πρώτο ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Ηπείρου. Στις μέρες του βασιλιά Νεοπτόλεμου δημιουργείται ομοσπονδία ηπειρωτικών φύλων που στα χρόνια του Φιλίππου Β΄ ενσωματώνεται στο βασίλειο των Μακεδόνων. Στη νέα ηπειρωτική Ομοσπονδία που συγκροτήθηκε μετά το θάνατο του Πύρρου, ένας από τους 3 στρατηγούς ορίστηκε να είναι Χάων. Η Ήπειρος, υφιστάμενη τρομερές καταστροφές και δηώσεις από τον Αιμίλιο Παύλο, θα υποκύψει στους Ρωμαίους και στα πρώτα βυζαντινά χρόνια, όταν ο ελληνισμός ανασυγκροτείται, γνωρίζει νέες βαρβαρικές επιδρομές από Γότθους, Ούννους, Οστρογότθους.
Ο Ιουστινιανός θα ανακαινίσει και θα ισχυροποιήσει το φρούριο της Χιμάρας που αναφέρει ο Πλίνιος (Ηist. Natur. 1,4) ήδη από τα ρωμαϊκά χρόνια: ‘Ιn Ερiri ora castellum in Acrocerauniis Chimera’. Το φρούριο (που υπήρξε ορμητήριο για επιθέσεις κατά των βαρβάρων της Δύσεως) αναφέρεται ως Χίμαιρα από τον Προκόπιο (περί Κτισμάτων Δ4), Χιμάρα από την Άννα Κομνηνή (Αλεξιάς Β΄,σελ.168,169) και Χείμαρρο (με ει) από τον Ιωάννη Καντακουζηνό (Ιστοριών Α΄ 509).
Η Χιμάρα γνωρίζει καταστροφή από επιδρομές Σαρακηνών (877) και Βουλγάρων (1034), από Σταυροφόρους και Σέρβους του Στέφανου Κράλλη που την υποτάσσουν το 1346 και τελικά από Αλβανούς και Τούρκους.
Το 1403 ο Κάρολος, βασιλεύς της Νεαπόλεως, αποβιβάζεται στα παράλια της Χιμάρας και απωθεί τους Αλβανούς προς Βορράν. Οι Χιμαριώτες υπό τον άρχοντα και φίλο του μεγάλου Ηγέτη Γεωργίου Καστριώτη- Σκεντέρ-μπεη, Γεώργιο Στρέσιο, συμμετέχουν στην απέλπιδα προσπάθεια να ανακοπεί η οθωμανική πανώλις. Μετά την πτώση της Κρούγιας και τον θάνατο του Σκεντέρμπεη, μόνο η Χιμάρα σ’όλη την Ήπειρο μένει ανυπόταχτη. Το 1463 την βρίσκει αυτοδιοίκητη και υπό προστασία των Ενετών.
Καθ’ όλη την Τουρκοκρατία, η Χιμάρα υπήρξε για τη Β. Ήπειρο ό,τι υπήρξε το Σούλι για τη Νότια. Δυστυχώς η παλικαριά των Χιμαριωτών δεν έγινε τόσο γνωστή. Κι ας κράτησε ψηλά το λάβαρο της λευτεριάς για 5 αιώνες. Γιατί εκεί πάνω ο Τούρκος δεν ησύχασε στιγμή. Θα δούμε, πως τα κινήματα ήταν αδιάκοπα και η ανεξάρτητη Χιμάρα τσάκισε επανειλημμένα τον Αγαρηνό όποτε αποκοτούσε να ζυγώσει τα’ άπαρτα κορφοβούνια της. Όλοι οι ανυπόταχτοι-ακρίτες, καπετάνιοι, κλέφτες, κουρσάροι, λιάμπηδες βουνήσιοι- εδώ κατέφευγαν. Πολλοί βέβαια μετανάστευσαν τότε, κυρίως προς Επτάνησα και Ιταλία. Οι περισσότεροι γιατί λόγω του πολεμικού των χαρακτήρας ήταν περιζήτητοι μισθοφόροι, ιδίως με τα κατορθώματά τους στους συνεχείς Τουρκοβενετικούς πολέμους του ΙΕ? και ΙΣΤ’ αιώνος.
Ας αφουγκραστούμε όμως τους εξαίσιους ήχους των πολεμικών αγώνων των Χιμαριωτών. Το 1473, με ηγέτη τον περίφημο Βλάση και βενετική υποστήριξη, Χιμαριώτες κυριεύουν το φρούριο του Σοποτού (σημ. Μπόρσι) και η Επανάσταση απλώνεται από τον Αυλώνα ως τη Σαγιάδα. Δυστυχώς προδίδονται από τους Βενετούς που συνάπτουν ιδιαίτερη συνθήκη ειρήνης με τους Τούρκους. Κι ενώ το 1478 πέφτει η Κρούγια και το 1479 η Σκόδρα, οι Χιμαριώτες ξεσηκώνονται πάλι τον Αύγουστο του 1481 υπό τον μεγάλο Επαναστάτη Κορκόδειλο Κλαδά και τον γιο του Σκεντέρμπεη, τον Ιωάννη Καστριώτη, που ορίζεται και διοικητής στην ελεύθερη Χιμάρα. Ο διοικητής -εν ονόματι του βασιλέως της Νεαπόλεως- θα επιβάλει μάλιστα και φόρο υποτέλειας στον Τούρκο διοικητή του Αυλώνος.
Η Χιμάρα θα γνωρίσει 10 χρόνια ελευθερίας πριν υποταχθεί, αβοήθητη απ’ τους Λατίνους, στο τουρκικό ασκέρι που οδηγούσε ο ίδιος ο σουλτάνος Βαγιαζήτ στα 1492.
Πολλά μεσόγεια χωριά άρχισαν να τουρκεύουν. Ο πειρασμός ήταν μεγάλος. Στην Ιστορία υπάρχουν οι πολεμιστές, υπάρχουν και οι άλλοι... Ένας εξωμότης απ’ την Παλάσα, ο Λιάζ Πασάς, πασάς του Αυλώνα, με τη σύμφωνη γνώμη του σουλτάνου Σελήμ άρχισε στα 1518 να πιέζει για γενικό εξισλαμισμό. Η Πύλη έστειλε μάλιστα μεγάλη ναυτική δύναμη υπό τον Σινάν Πασά. Μετά από μακρές διαπραγματεύσεις, οι αντιπρόσωποι της Χιμάρας δέχθηκαν την υποταγή με όρους. Κι οι όροι αυτοί ήσαν τα προνόμια που για αιώνες ίσχυσαν στην ‘Αυτόνομη Συμπολιτεία των Κεραυνίων’. Τριάντα τρία χωριά τότε της Χιμάρας με ελληνική συνείδηση απέκτησαν :
Απαλλαγή από το χαράτσι (κεφαλικό φόρο), απαλλαγή από τη στρατολογία, τη δεκάτη, από κάθε φόρο και εισφορά πλην της αναγνώρισης της σουλτανικής κυριαρχίας. Επίσης δικαίωμα ελεύθερης οπλοφορίας σ’ όλη την περιοχή της Ηπείρου, αυτοδιοίκηση και οικειοποίηση επίπλων όσων καραβιών ναυαγούσαν στις ακτές τους. Λαϊκή δικαιοσύνη τέλος, απενέμετο από τους προεστούς.
Τα προνόμια αυτά διαφύλαξαν και ενίσχυσαν το ανυπόταχτο πνεύμα και την στρατιωτική ικανότητα που σήμερα όλοι θαυμάζουμε. Οι Χιμαριώτες έγιναν ο φόβος για τους φημισμένους για την απανθρωπιά τους τουρκαλβανούς. Περνώντας απ’ το Παλέρμο, λίγα χρόνια αργότερα, ο σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής ανανέωσε αυτά τα προνόμια. Μα η λευτεριά είναι για τους Έλληνες το μέγα αγαθό, δεν χωρούν περιορισμοί. Δεν είναι ποσότητα για να υπάρχει λίγη η περισσότερη. Είναι ποιότητα. Δεν είναι η ελευθερία ιδιότητα του Όντος. Είναι συστατικό στοιχείο του Είναι. Έτσι οι Χιμαριώτες που δεν γνωρίζουν ιδεολογικά, όπως εμείς, η γενιά των ακάπνων, αυτή την αλήθεια, αλλά βιωματικά, δεν αργούν να σηκωθούν και πάλι με αφορμή τους Τουρκοβενετικούς πολέμους που προκαλούσαν καταστροφές στη Χιμάρα και από τους δύο εμπολέμους.
Πρώτη ξεσηκώνεται η Χιμάρα όταν ισπανικές δυνάμεις του βασιλείου της Νεαπόλεως και Γενουάτες εκστρατεύουν το 1532 στην Πελοπόννησο. Οι Χιμαριώτες, με υποτυπώδη οπλισμό (τόξα, σπαθιά, πέτρες) και χωρίς τρόφιμα, αποσύρονται στα ορεινά κρησφύγετα και στήνουν ενέδρες. Οι επιδρομές τους φτάνουν ως το σουλτανικό στρατόπεδο, στις εκβολές του Αώου. Σε μία απ’ αυτές ο ήρωας Δαμιανός προσπαθεί να πυρπολήσει τη σκηνή του σουλτάνου. Πέφτει στα χέρια του αρνησίθρησκου Αγιάζ και γνωρίζει φριχτό θάνατο. Συμβάλλουν οι Χιμαριώτες στην κυριαρχία των χριστιανικών στόλων στο Ιόνιο πριν υποκύψουν τελικά, διασφαλίζοντας τα προνόμια του 1518. Το 1564, νέα επανάσταση ξεσπά με αφορμή την απαίτηση των Τούρκων να επιβληθεί κεφαλικός φόρος και παιδομάζωμα στην Χιμάρα. Οι Χιμαριώτες καταφεύγουν στα βουνά και επιδίδονται σε ανταρτοπόλεμο προξενώντας μεγάλες καταστροφές στις δυνάμεις του Πιαλή Πασά. Στην περίφημη ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) οι Χιμαριώτες προσέφεραν μεγάλες υπηρεσίες στους Χριστιανούς συμμάχους και ενθουσιάζονται με τα μηνύματα από Ευρωπαίους ηγεμόνες που τους λεν να ετοιμασθούν για πόλεμο γιατί φθάνει η μεγάλη αρμάδα.
Τουρκικές δυνάμεις όμως κατακλύζουν την Ήπειρο ενώ οι Χιμαριώτες έρχονται σε επαφή με τους Βενετσιάνους της Κέρκυρας, που δέχονται να σεβαστούν αυτονομία, ορθοδοξία, ήθη και έθιμά τους όταν διωχθούν οι Τούρκοι. Έτσι, το καλοκαίρι του 1570 αντιλαλούν απ’ τα χιμαριώτικα καριοφίλια οι ράχες της Ηπείρου. Ηγέτης ο Προγόνης Σνάτης που καταλαμβάνει το φρούριο του Σοποτού. Στη Νίβιτσα όμως η πολιορκία χρονίζει, και πέφτει μόλις την Άνοιξη του 1571. Οι Χιμαριώτες επιβάλλουν παραδειγματική τιμωρία στους τυράννους. Υπό τον Εμμανουήλ Μόρμορη οι επαναστάτες ελευθερώνουν Δέλβινο, Αργυρόκαστρο, Δρόπολη αλλά οι Βενετοί, αφού εξασφάλισαν αυτά που ήθελαν, συνήψαν μονομερή συνθήκη με τους Τούρκους και τους παρέδιδαν το φρούριο του Σοποτού. Οι Βορειοηπειρώτες δεν κάμπτονται. Έρχονται σ’ επαφή με τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας και τον νικητή της Ναυπάκτου, τον περίφημο Δον Ζουάν τον Αυστριακό, και το 1576 αντηχούν και πάλι τα πεδία των τίμιων μαχών. Οι Χιμαριώτες υπό τον Κερκυραίο Πέτρο Λάνζα (διοικητή της Πάργας) χτυπούν το φρούριο του Σοποτού. Ακολουθούν ναυτικές επιχειρήσεις με τον καπετάν Οκταβιανό. Το 1581 νέα εξέγερση στην οποία κωφεύει παρά τις συγκινητικές εκκλήσεις ο Πάπας Γρηγόριος 13ος.
Μόνοι τους μάχονται για 10 χρόνια(!) ωςτο 1590 οπότε μια φοβερή επιδημία λοιμού και η διακοπή του ανεφοδιασμού από την βενετοκρατούμενη Κέρκυρα ανάγκασαν τους γενναίους να καταθέσουν τα όπλα.
Ο αγώνας των Χιμαριωτών αποκτά μυθικές διαστάσεις σ’ όλη την ελληνική χερσόνησο, καθώς όχι μόνο πολεμούσαν για τον τόπο τους αλλά έστελναν και ενισχύσεις στους Ενετούς.
Τα χρόνια αυτά ένας ακόμη θανάσιμος κίνδυνος εμφανίζεται. Το ειδεχθές πρόσωπο του δυτικού ιμπεριαλισμού πίσω από το φιλάνθρωπο προσωπείο του παπικού ψευδοχριστιανισμού. Οι αρματωμένοι Χιμαριώτες δεν είχαν μόνο να αντιπαλέψουν τον καταχτητή. Είχαν και τη δράση των λατίνων μισιονάριων που σαν ύαινες πάσχιζαν στις χώρες που πατούσε ο Τούρκος να αποσπάσουν ψυχές από την Εκκλησία μας, να τις μαντρώσουν στο επονείδιστο εμπορείο του Παπισμού. Οι Πάπες είχαν σαφή και σοφή πολιτική διεισδύσεως.
Το 1577, οι αντιπρόσωποι της Χιμάρας Νικόλας Γκίκας και Γεώργιος Γκάτας ζητούν στη Ρώμη βοήθεια απ’ την Αγία Έδρα. Αντί για βοήθεια ο Πάπας τους έστειλε έναν μισιονάριο-προπαγανδιστή, τον Λορένζο Καλλατίνο. Την ίδια εποχή, το 1581 συγκεκριμένα, με νέα επιστολή οι Χιμαριώτες ζητούν και πάλι έμπρακτη βοήθεια για επανάσταση. Στο ιστορικό αυτό έγγραφο υπέγραφαν και πολλά από τα χωριά που αργότερα τούρκεψαν. Οι Χιμαριώτες υπόσχονται ακόμη και πλήρη υποταγή τους στην καθολική Εκκλησία, μα ο Γρηγόριος (που κάποιοι μας τον παρουσίασαν και φιλέλληνα) κωφεύει. Στην απάντησή του (22-12-1582) εύχεται για την σωτηρία των Χιμαριωτών...’Εμείς θα σας ενθυμούμεθα στις προσευχές μας’, γράφει.
Στα 1627 φθάνει στην Χιμάρα ένας Κύπριος διανοούμενος που είχε απαρνηθεί την Ορθοδοξία στο κακόφημο Κολέγιο του Άγιου Αθανασίου. Ο Νεόφυτος Ροδινός που πασχίζει είκοσι χρόνια και δηλητηριάζει τη Χιμάρα με το δηλητήριο της Φραγκιάς, του Καθολικισμού. Ιδρύει σχολεία στο Βούνο, στη Χιμάρα, στη Νίβιτσα και θα είχε προκαλέσει δεινό πλήγμα στον εθνισμό και στην πίστη μας αν εκείνα τα χρόνια δεν βρισκόταν στον Πατριαρχικό θρόνο της πρωτευούσης μας, της Κωνσταντινουπόλεως, ένας μέγας Άνδρας, ο ηπειρωτικής (για ορισμένους) καταγωγής Κύριλλος Λούκαρης.
Επίσκοπος Χιμάρας είναι ο Σεραφείμ και μητροπολίτης Ιωαννίνων ο Καλλίνικος. Με τη συμπαράσταση του Πατριαρχείου αντιμετωπίζουν την προπαγάνδα. Οι Παπικοί απέτυχαν, αν και ποτέ δεν παραδέχθηκαν την ήττα τους, ενώ η παπική προπαγάνδα συνεχίστηκε ως τα μέσα του 18ου αιώνα, οπότε ο προσανατολισμός των Χιμαριωτών προς τη Ρωσία την κατέπνιξε απολύτως.
Ρωσικά έγγραφα αποδεικνύουν αυτή τη στροφή. Παράδειγμα επιστολή προς την Τσαρίνα Ελισάβετ με ημερομηνία 4-10-1759: Οι Χιμαριώτες υπόσχονται να συμπολεμήσουν με τη Ρωσία κατά των Τούρκων.
Σε άλλο έγγραφο (14-10-1759) οι τρεις καπετάνιοι της Χιμάρας, Γκίκας Σπύρος, ΓκίκαςΒρετός, ΚωνσταντίνοςΑθανάσης, δηλώνουν υποταγή και βεβαιώνουν πως μπορούν να συγκροτήσουν 1 ή 2 συντάγματα. Έγγραφο του Νοεμβρίου 1759 ζητεί (με υπογραφές προκρίτων και καπεταναίων) να δεχθεί η Αυτοκράτειρα ως αντιπροσώπους της Χιμάρας τους αρχιμανδρίτη Άνθιμο Βασιλικό και καπετάνιο Πάνο Σπύρο Μπιτσίλη. Οι αντιπρόσωποι πήγαν και παρέδωσαν υπόμνημα στο οποίο αναφέρονται όλοι οι αντιτουρκικοί αγώνες των Χιμαριωτών από το 1507 ως το 1716, είναι δε ιδιαιτέρας ιστορικής αξίας διότι αναφέρεται σε ελληνικά χωριά που αργότερα τούρκεψαν.
Το 1767 ξεσπά νέα επανάσταση που καταπνίγεται δυο χρόνια αργότερα από τον Σιλιχτάρ Πασά. Τα χρόνια που ακολουθούν σημαδεύονται από την εθναποστολική δράση του Κοσμά του Αιτωλού που προσέφερε ανυπολόγιστες υπηρεσίες στην μορφωτική αναγέννηση των χωριών της Χιμάρας. Χαρακτηριστικό έμεινε το γεγονός της προτροπής του πατρο-Κοσμά να χτισθούν σχολειά ακόμη κι αν πρέπει να γκρεμιστούν εκκλησιές. Τότε έμειναν και οι Άγιοι Πάντες μοναδικός ναός της Χιμάρας ενώ ο λαός με πίστη άκουγε τα κηρύγματα για το ‘ποθούμενον’ που πλησιάζει
Η Χιμάρα δοκιμάστηκε από την τρομερή αγριότητα των τουρκαλβανών του Αλή Πασά.
Στον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1806 συμμετέχουν πολλοί Χιμαριώτες και το1808 Χιμαριώτες βοηθούν τον στρατηγό της Ναπολεόντειας Γαλλίας Μπερτιέ στα Επτάνησα, παρά τη λυσσαλέα αντίδραση των προσκυνημένων στην Πύλη τουρκορωμηών.
Στην Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Χιμαριώτες δίνουν πάλι το παρών. Με τον Αθανάσιο Χειμαριώτη στο πλευρό του Υψηλάντη, στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, και με τον Σπύρο Σπυρομήλιο στο Βάλτο, στο Μεσολόγγι, στο Φάληρο. Περίφημοι αγωνιστές της επανάστασης αναδείχθηκαν οι Γκιόκας, Δημητρίου, Χαρίσης, Νέστος, Ζάχος, Δήμας, Γκιάκας, Γκορέτσης, Δούκας.
Στο νέο ελληνικό κράτος και στον αγώνα κατά της βαυαρικής απολυταρχίας και ξενοκρατίας ο Σπυρομήλιος είναι παρών. Διοικητής της Σχολής Ευελπίδων το 1843, ηγείται, μαζί με τον Καλλέργη και τον Μακρυγιάννη, της ιστορικής Επανάστασης που επέβαλε την συνταγματική οργάνωση του κράτους.
Το 1847 ξεσπά η Επανάσταση των Αρβανιτών του Γιάννη Αλεξίου (γνωστού και ως Γκιουλέκα) που ήταν σε επαφή με το πρωθυπουργό Ιωάννη Κωλέττη για ένωση ολόκληρης της Αλβανίας (με ένα καθεστώς αυτονομίας) με την Ελλάδα.
Σε κάθε κρίση του Ανατολικού Ζητήματος παίρνει φωτιά η Χιμάρα, μαυρίζουν τ’ Ακροκεραύνια, σηκώνονται και ανεμίζουν στ’ αγέρι της Αδριατικής οι γαλανές σημαίες: 1854, 1866, 1878, 1897. Πόσο ακόμη ραγιάδες; ρωτούν οι ατρόμητοι Χιμαριώτες πριν βγάλουν από τον ύπνο, εκείνα τα όργανα που φέρνουν, μονάχα αυτά, τη λευτεριά. Είναι αξιοσημείωτο ότι το 1878 ο απεσταλμένος του Άγγλου υπουργού εξωτερικών Σώλσμπερυ, ο Λόνγκσγουερθ δίδει σε υπόμνημά του πληθυσμό 25.000 Χριστιανών για τον κάζα Χιμάρας που ανήκε στο σαντζάκι Αργυροκάστρου.
Για τα 13 χωριά της Χιμάρας, απογραφή του 1908 (τουρκική) δίδει 7.218 Έλληνες (Χριστιανούς) επί συνόλου 11.968 κατοίκων, ποσοστό δηλαδή περίπου 60%. Τόσο είναι το ποσοστό που δίδει περίπου και η απογραφή της Αυτονόμου Ηπείρου το 1914: 6.188 Έλληνες επί συνόλου 10.648 κατοίκων ενώ η ελληνική απογραφή του 1913, με διαφορετικά όρια, δίνει 6.188 Έλληνες επί συνόλου 7.868 κατοίκων, δηλ. ποσοστό 80%. Από το 1927, η Αλβανία (με στατιστική) δέχεται στη Β. Ήπειρο 105 χωριά, μόνο, ως ελληνικά, τα απολύτως ελληνόφωνα. Μεταξύ αυτών μόνο 3 της Χιμάρας: Δρυμάδες (1817 κατ.), Παλάσσα (682 κατ.), Χιμάρα (1786 κατ.). Σύνολο 4.285 κατ. ‘Σύνολο’ Βορειοηπειρωτών για τους Αλβανούς : 38.858. Με την ίδια στατιστική, η Αλβανία είχε 828.593 κατοίκους.
Λίγα χρόνια πριν, το υπόμνημα της 3ης Ιουλίου 1913 προς την Πρεσβευτική Διάσκεψη του Λονδίνου είχαν υπογράψει οι πρόκριτοι 13 χωριών: Χιμάρα, Παλάσα, Δρυμάδες, Βουνό, Πήλιουρι, Κούδεσι, Κηπαρό, Λιάτες, Πικέρνι, Λούκοβο, Άγ. Βασίλειος, Χουτέτσοβο, Νίβιτσα.
Για τα σχολεία, ο Amadori Virgili (‘La questione Rumeliota’, 1906) δίνει:
Σχολεία Δάσκαλοι Μαθητές
9 το 1900 14 428
13 το 1902 21 965
και (περιέργως) ο ίδιος,  3 το 1906 14 507
Κατά το υπόμνημα της Αυτονόμου Κυβερνήσεως έχουμε 13 σχολεία (8 αρρένων - 5 θηλέων) με 965 μαθητές (645+320). Να σημειωθεί ότι στο τέλος της Τουρκοκρατίας (περί το 1800) υπήρχαν κατά τον Φ. Οικονόμου 21 σχολεία (‘Τα σχολεία της Β. Ηπείρου’, σελ. 97).
Με την σωτήρια Επανάσταση στο Γουδί (1909) αχνοφέγγει η Λευτεριά για τους αλύτρωτους. Το 1910, όταν Νεότουρκοι αποβιβάζονται στη Χιμάρα για να καταργήσουν οριστικά τα προνόμια, δύο ελληνικά αντιτορπιλικά (Ασπίς, Σφενδόνη) στα ανοιχτά, αποτρέπουν τους Τούρκους από κάθε πρόκληση. Ήταν φανερό πως κάτι είχε αλλάξει. Με τη Βαλκανική Συμμαχία η Ελλάδα ξεκινά τον Οκτώβριο του 1912 τον ιερό αγώνα και στις 5 Νοεμβρίου ο Σπυρομήλιος, ο θρυλικός καπετάν Μπούας του Μακεδονικού Αγώνα, απελευθερώνει την Χιμάρα μέσα σ’ ένα παραλήρημα χαράς.
Κι όταν ο αμοραλισμός του διεθνούς ιμπεριαλισμού αποσπά την ελληνικότατη Πατρίδα από το ελληνικό κρατικό συγκρότημα, είναι πρώτη η Χιμάρα που σηκώνει στις 9 Φεβρουαρίου 1914 την ένδοξη και τιμημένη σημαία της Αυτονομίας.
Μετά τις μάχες στο Πήλιουρι, στην Παλάσα, στο Τσόραϊ και στο Μπόρσι, στο Βούνο οι Χιμαριώτες κράτησαν λεύτερη την πατρίδα τους, περήφανη τη γενιά τους, εκείνη την ανεπανάληπτη άνοιξη του ‘14 που έμελλε να μείνει ιστορικά αδικαίωτη αλλά ηθικά φωτεινός οδοδείκτης και πυξίδα πορείας στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν. Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, χάος και αναταραχή επικρατούν στην Αλβανία. Η Ελλάδα παίρνει από τις δυνάμεις της Αντάντ εντολή ανακαταλήψεως της Βορείου Ηπείρου αλλά, κατά τις θλιβερές ημέρες του Εθνικού Διχασμού, όταν οι Βούλγαροι καταλαμβάνουν αμαχητί την Ανατολική Μακεδονία, οι Ιταλοί προελαύνουν και καταλαμβάνουν την δύσμοιρη χώρα.
Ρακί, λουλούδια και δάκρυα όρισαν τη νέα αποχώρηση του ελληνικού στρατού. Η πρώτη Ιταλοκρατία σημαδεύθηκε από μαζικές εκτοπίσεις στην Ιταλία. Όταν το 1919 οι Ιταλοί χτυπήθηκαν από Αλβανούς στον Αυλώνα, τότε θα ζητήσουν την προστασία των Χιμαριωτών, μια προστασία που, γενναιόφρονα, τους παρεσχέθη. Η νίκη της Αντάντ και η συμφωνία Τιτόνι-Βενιζέλου δημιουργούν νέες ελπίδες ενώ η Χιμάρα με τον αρχηγό της Νίκο Σπυρομήλιο σηκώνει τη σημαία της Ανεξαρτησίας. Μια ανεξαρτησία που δεν κράτησε...
Με την πολιτική μεταβολή του 1920 οι Ιταλοί μεθοδεύουν την οριστική προσκύρωση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία. Οι Χιμαριώτες πιέζονται να δηλώσουν υποταγή και δέχονται αλβανική επίθεση. Η Ελλάδα αποστέλλει το αντιτορπιλικό ΑΕΤΟΣ προς ενίσχυση των αγωνιζομένων με εκπροσώπους της τον Γιαννάκη Σπύρου και τον Ν. Σπυρομήλιο. Οι Αλβανοί συνεχίζουν την προσπάθεια κατάργησης των προνομίων. Οι πρόκριτοι εκτοπίζονται ενώ σε αιματηρά επεισόδια διακρίνονται για τον ηρωισμό τους οι γυναίκες της Χιμάρας.
Το 1932, όταν ο Ζώγου προσπαθεί πάλι να καταργήσει τα προνόμια, εξαπολύεται νέος διωγμός των ανυπόταχτων Χιμαριωτών. Η Χιμάρα συμμετέχει στον σχολικό αγώνα του 1934-35 και πέτυχε την επαναλειτουργία ελληνικών σχολείων πολύ πιο δύσκολα απ’ ό,τι στην υπόλοιπη Β. Ήπειρο, μόλις το 1937-38.
Η αντίστροφη όμως μέτρηση προς την συγκλονιστική δεκαετία του 1940 είχε αρχίσει. Τον Απρίλη του 1939, η Φασιστική Ιταλία καταλαμβάνει την Αλβανία και αρχίζει τις συστηματικές διώξεις των Ελλήνων. Πλήθος Χιμαριωτών πατριωτών εκτοπίζονται στην Βιντσέντζα της Ιταλίας. Η μεγάλη στιγμή πλησιάζει. Οι Ιταλοί αποτολμούν την 28η Οκτωβρίου να πλήξουν τις ελληνικές μεθοριακές δυνάμεις. Δυο εβδομάδες αργότερα άρχιζε η ελληνική αντεπίθεση και η τρίτη απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου.
Στις 22 Δεκεμβρίου, η 3η Μεραρχία Πεζικού έμπαινε στην Χιμάρα και από τους Αγίους Πάντες άρχιζε η μεγάλη γιορτή της λευτεριάς. Οι σημαίες ξεδιπλώθηκαν ξανά στον παγωμένο αγέρα και εκείνα τα Χριστούγεννα έμειναν αλησμόνητα, πληγή αγαπημένη, θύμηση πικρή μα και λυτρωτική. Τα πρόσωπα τα φώτιζε η Νίκη. Τα ίδια εκείνα πρόσωπα που λίγους μήνες μετά, όταν η άνανδρη επίθεση των Ούννων, των νέων Γότθων του Βορρά, υποχρέωνε σε υποχώρηση τους Νικημένους Νικητές, δακρυσμένα ψιθύριζαν:
- Να μας ξανάρθετε, να μας ξανάρθετε.
Με τη νέα κατοχή οι Χιμαριώτες ούτε τότε συμβιβάστηκαν. Όπως σ? όλη την Ελλάδα, έγραψαν λαμπρές σελίδες Εθνικής Αντίστασης. Με πρωτοπόρους τους αγωνιστές του Μετώπου Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου, του θρυλικού ΜΑΒΗ που ίδρυσε μαζί με τους Βασίλη Σαχίνη, Ηλία Κώνστα, Γιώργο Τάσο και Σπύρο Ντάσιο, ο Χιμαριώτης εισαγγελέας Αναστάσιος Κοκκαβέσης. Οι ιερές μορφές τους, από τα Νησιά των Μακάρων, φωτίζουν, ορίζουν και καθοδηγούν τους αγώνες κάθε πατριώτη.
Σε μια ιστορική συνέλευση των χωριών της η Χιμάρα κηρύσσεται Αυτόνομη με 6μελή Κυβέρνηση. Η ένοπλη δύναμή της κατέστησε τη Χιμάρα αληθινή Ελεύθερη Ορεινή Ελλάδα του Βορρά, με ηγέτες το Γιώργη Μπολάνο, το Μήλιο Μερκούρη και το Γεράσιμο Ντούνη.
Λυσσούν οι ναζί κατακτητές κι οι συνεργάτες τους Μπαλίστες. Λυσσούν οι κομμουνιστές της αλβανικής Παρτία. Κι αρχίζουν την άνανδρη δράση τους. Στις 17 Νοέμβρη του ?43, δολοφονείται ο αρχηγός Βασίλης Σαχίνης, στις 3 Δεκέμβρη ο ηγέτης της Χιμάρας Γιώργης Μπολάνος. Κι ακολουθούν μάρτυρες της Αντίστασης, ο Στέφος Γκικόπουλος, ο Κόλιας Κιτσούλης, ο Μίλιος Σπυρομήλιος και τόσοι άλλοι. Φθάνει η πολυπόθητη στιγμή της Νίκης. Μα τότε θα αποδειχθεί η ανεπάρκεια -όλων δυστυχώς- των ελλαδικών οργανώσεων και κυρίως η επαίσχυντη ανηθικότητα των Συμμάχων που έριξαν την Πατρίδα στη δίνη του αδελφοκτόνου σπαραγμού.
Η αντίδραση των Χιμαριωτών στο ψευτο-δημοψήφισμα του Εμβέρ Χότζια το 1945 σφράγισε μιαν ολόκληρη εποχή αγώνων. Στα σαράντα πέντε χρόνια σταλινικής τυραννίας που ακολούθησαν, με μόχθο, κόπο, αίμα κι ιδρώτα η ελληνική ψυχή δεν εκάμφθη. Ώσπου ήρθε η άνοιξη του 1990, η μέθη της ελευθερίας. Μα οι αυταπάτες δεν κράτησαν πολύ. Η διαφθορά του κοσμοπολιτισμού και του δυτικισμού από την μια και το αμετανόητα ολοκληρωτικό καθεστώς των Τιράνων συνιστούν σήμερα έναν κίνδυνο άμεσο και υπαρκτό.
Αναδημοσίευση από:  http://img.pathfinder.gr/clubs/files/61405/113.html
Read more: http://www.egolpion.net/ximara.el.aspx#ixzz3E3Mscu40